İnsan kaçtığı her şeyin tutsağıdır.
Dinmeyen bir yürek sızısının içinden geldim. Günlerdir bu kitabı okumamak için dirensem de, yüreğimdeki bitmek bilmez hasretin alevini harlamamak için mücadele etsem de başaramadım. İnsan kaçtığı şeylerin tutsağıdır çünkü. Ben de öyleyim. Kitap bittiğinde bir kez daha kaybettim babamı… Ağladım, ağladım. Bir kez daha bu acımasız dünyada yapayalnız hissettim. Heves Ali ile babamı çok benzettim birbirlerine ve ben de Yusuf kadar çaresizdim hayatımın bir döneminde.
Bazen sevdiklerimiz ellerimizden kayıp gider ve onları yanımızda tutmak için elimizden bir şey gelmez. Bu ya bir ölümle ya da bir ayrılıkla gerçekleşir. Vedalardan ibaret şu ahir ömrümüz, her ne kadar bazılarına veda etmeyi bir türlü beceremesek de.
“…baba dediğin tamamlanmamış bir kelimedir zaten.” diyor Kemal Varol, ben ise bazen de yarım kalmış diyorum.
Bu kitap yazarın ilk okuduğum kitabı, muhtemelen son olmayacak. Duygu yüklü, hüzün dolu, gözleriniz dolu dolu okuyacağınız etkileyici bir eser. Yaşanmışlıkların bir nebze de olsa benzerliği ruhuma dokunmaya yetti.
Kemal Varol’un akıcı dili, bunaltmayan betimlemeleri, olay örgüsünün merak uyandırması ve konu bütünlüğü bakımından herkesin beğeneceğini düşündüğüm bir kitap.
Yüreğimize nüfuz ettiğiniz için teşekkürler 
Kemal Varol
Kemal Varol·
92 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.