Victor Hugoyla tanıştığım bu kitap ,yazılma amacına uygun olduğunu düşünüyorum. Kitapta yazar , idam hükmü yemiş bir mahkuma verilen cezayı protesto ediyor. Bize mahkumun suçunu bilemediğimiz halde ona acıyarak haklı olabileceğini düşündürüyor Haklı bulduğumu söyleyemem belki ama amacına hizmet etmiş iyi bir kitap diyebilirim. Mahkumun işlemiş olduğu suçu bilsek verilen ceza sistemi tatmin edici gelir mi ? Yoksa suçu ne olursa olsun cezası giyotin olmamalı mı ? Bunu kitabı okuduktan sonra sizin yorumunuza bırakıyorum.
Kitapta beğendiğim yere gelecek olursam insanın ölümün onu beklediğini bilmesi için hüküm yemesine gerek olmadığının vurgulandığı kısımdı .Mahkumların önüne geçen nice özgür insanlar daha uzun bir ömür geçireceklerini düşünüyorlardı onlara verilen hükümden habersiz bir şekilde. Ne demişler “Hayat, sen plan yaparken başına gelenlerdir.”
Sonuç olarak, İnsan her ne kadar ne zaman ölüceğini bilmesede tıpkı çoğu şeyi bilmeden başına gelenleri yaşadığı gibi , belirsizliklerle dolu bu yolda insanı hep içindeki o umut kıvılcımı bir
şekilde yolun ilerlemesine yetiyor.
·
65 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.