·487 syf.····Okunma: 26 Kasım 2024 18:23 Birisi çıkıp
yalnızca
beni ben
olduğum için
sevsin
Tanrım!
Ama
geç olmadan
olur mu?
Her kitabın bir hatırası oluyor insanda. Hayatınızın bir döneminde sizinle birlikte yaşıyor, aynı havayı teneffüs ediyor, sizin tanık olduğunuz şeylere tanık oluyor. Ve bitirdiğinizde vedası hayli zor oluyor. Öğrencilerimi kütüphaneye götürdüğüm gün oradan almıştım bu kitabı. Normalde okuduğum kitaplar kendi kütüphanemde olsun diye kütüphaneden pek kitap almam ama bu defa da öğrencilerim vesile olmuş oldu. Gününde bitiremedim ve aradım kütüphaneyi, "Hocam, zaten kitap okuyanı bulamıyoruz, bulmuşken birkaç günün lafı mı olur," dedi kütüphane müdürü. İçimi burktu bu cümle. Belki yıllarca el sürülmemiş kitaplar vardı raflarda. Onlardan biri olduğumu hissettim.
"Senin ikliminde açmıyor çiçeklerim."
Açmıyor her çiçek her toprakta. Bazen "olsun" diye zorlamalarımız boşuna. Ne iklim değişiyor ne çiçeğin mizacı. Kimseyi suçlamadan usulca bırakmak gerek. Ne diyor şair: "Olmuyorsa zorlamayacaksın." Ne çok olmayan şey gördüm olandan daha hayırlı. Ve ne çok gelen gördüm gidenden... "Yeni bir sayfa ancak bir eskisi dolunca açılır." Ve her kitaba, eninde sonunda bir son yakışır.
Bir yere gelirsin ki
Yaşamak yük olmaz insana yavan gelir.
1933-2003 arasında Varlık dergisinde yayımlanan seçme şiirlerden oluşuyor eser. Kendi adıma konuşacak olursam Türk edebiyatının şiir anlamında ikinci baharı diyebilirim o dönem için. Hangi şairi seviyorsanız içinde bir parça ondan var. Radyoda kulağınıza bir şiir çalınıyorsa, eski Türkçe kitaplarınızda bir şiir hatırlıyorsanız muhakkak o dönemden.
"Ne içindeyim zamanın,
Ne de büsbütün dışında.
Yekpare, geniş bir anın
Parçalanmış akışında."
Bir şiir kitabı okumak gibi değil, bir şiir dinletisine katılmak gibiydi. Sanki aynı anda onlarca şairin sesiyle mest olmuş gibiyim şimdi.
Günler
sevdiklerimizi birer birer
alıyor elimizden.
Bize de tutunmak kalıyor, kitaplara, şiirlere.
Kırılmasın hiç tutunduğunuz dallar.
Keyifle, duyguyla sevgili dostlar!