"Esir Şehir Üçlemesi"nin sonuncusu. Üç ciltlik bir tarihi romanın 3.cildi.
Kemal Tahir güçlü bir kalem. Aynı zaman da güçlü bir "Kemalist" olmaktan öte "çaresiz" bir "Osmanlı Düşmanı"
"Yol Ayrımı"nda bu çaresizlik daha belirgin olarak oraya çıkmış. Halk Partisi/Serbest (Selbes) Parti kıyaslamaların, daha doğrusu eleştirilerini yaparken çaresiz bir şekilde Osmanlı'yı da iğnelemekten kendini alamamış. İğnelemek yer yer "asılsız iddia" boyutuna (=iftira) dahi uzanmış. Bir kaç kelime ile de ustaca bir şekilde, "İslam-Müslüman" inancına saldırmış. Okuyucunun aklını karıştırabilecek kudrette dahi değil ama "içimde böyle bir karakter var" sızıntısından kendini kurtaramamış.
seri boyunca ortaya başıboş bir şekilde saldığı bir imaj ise; Osmalının son, Cumhuriyetinin ilk dönemlerinde, yani savaş yıllarında toplumun erkeği ve kadını ile ahlaksız ve hayasız olduğu imajı. Tamamiyle insafsız bir imaj salgılaması. İstanbul demek Anadolu demektir. Ve savaş yıllarında, özellikleri kadınları, "çaresizlik kılıfı altında namus satıcısı" olarak göstermek, koca bir millete atılmış hayasız bir iftiradır.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.