Serinin son kitabı Osman bizi bizden aldı. Hem sinir edip hem de sonuna kadar hüzne boğuyor ki öyle böyle değil. Şebnem için kendini bu kadar dibe vurmasına gerek yok diye kızsam da Osmana o kadar kizamadim. Üşengeç, sorumsuz ama daha doğal geldi belki de bilmiyorum. O şartlarda yetişmiş, babası tarafından baskılanmış, kendisi gibi hassas kalpli annesini kaybetmiş, Teo gibi kötülükle beslenen bir kardeşe sahip bir insan ve sonrası eline geçen o kadar miras. Yoksula yoksulluk zor gelmez alışmıştır bir kere ama hayatinda yokluk görmeyen bir insan için bu bir travma sebebi. Ve Osman da bu hayat tarzı için sonuna kadar direniyor ve en son Sebnemin durumu ile sonlanıyor. Bu konuda bilgisi olmadığını günlüğüne yazsa da inandırıcı değil ve hepimizin Osmana en çok kızdığı ve onun da kendine kızdığı nokta da zaten bu vicdan azabı.
Ayfer Tunç günlük ve röportaj ile karışık bir anlatım ile kitabı sürdürmüş. Başta günlükler biraz sıkıcı gelse de sonraları Osman'ın neden bu hale geldiğini günlüğüne bakarak takip etmek daha bir heyecan katmış. Ayfer Tunç kitabın seyrini çok zekice ayarlamış. Röportaj ve günlükler birbirleri ile bağlantılı aslında.
Seri için her kitap bir diğerinden daha iyi diye düşünüyorum. Keyifli bir okuma serüveni oldu.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.