"Aşk insanı mahvedebilir, tekrar ayağa kaldırabilir ve yeniden dağlayabilirdi; bugün beni, yarın seni ve ertesi gece onu sevebilirdi, işte böyle istikrarsızdı. Ama kırılamaz bir mühür mumu gibi sağlam kalabilir, ölüm gelip çatana kadar sönmeyen bir ateş gibi yanabilirdi de çünkü bu kadar sonsuzdu işte. O zaman aşk nasıl bir şeydi?"
Değirmencinin oğlu Johannes henüz 14 yaşındayken sevmeye başladı Victoria'yı. Fakat bu bir imkansız aşktı çünkü Victoria soylu bir aileye mensupta saraydan geliyordu. Mabeyincinin oğlu Otto ve diğer arkadaşlarıyla beraber ormana gezmeye geldiklerinde onlara yol göstermeye çalışan Johannes o yaştan itibaren dışlanmaya hor görülmeye başlanmıştı. Fakat Victoria öyle değildi, o da seviyordu Johannes'i. Johannes okumak için şehire gitti kendini geliştirdi ve şiirler yazmaya başladı, tabi ki hepsini Victoria için yazdı. Şehirden döndüğü zaman Victoria'nın Otto ile evleneceğini öğrenince bütün umutları tükendi, üstelik bir de bunu onu sevdiğini söyleyen Victoria açıklamıştı ve bu aşkın imkansız olduğunu söylemiş aradaki farkı insanların hoş görmeyeceğini ima etmişti. Aslında ikisi de birbirini severken acaba olaylar kavuşmalarına yardım edebilecek miydi.
Akıcı üslubuyla Knut Hamsun Johannes ve Victoria üzerinden aşkın ne olduğunu sorgulayıp bir gencin aşk acısını onun için yaptıklarını, kendini edebiyata adayışını okuyoruz. Şiirler, kitaplar yazarak toplumda değer görmesinin sonucunda acaba toplum bu birlikteliğe onay verir mi? Toplumun tepkisi net olarak olmasa da Victoria'nın sözlerinden ve ailesinin tavrından hissediliyor kitapta. Okurken sinir olsam da dönemin zihniyeti bu olduğu için o döneme göre düşünmek gerekiyor kitabı da.
Kitabı ortalama olarak bulsam da yer yer Johannes'e acıyarak, üzülerek okudum. Talihsiz bazı rastlantılar ile kitabı yönlendiren Knut Hamsun iyi bir iş çıkarmış bence. Yine doğadan tasvirler de sunarak anlatıma renk katmış.
·
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.