Tolstoy bir zamanlar büyük bir yazardı elbette. Ancak bu kitabı yazdığı yıllarda hayatının son dönemine girmişti. Bu dönemde manevi bir kriz içerisideydi ve zihinsel bir dönüşüm yaşıyordu. Ölüm yaklaştıkça dine daha fazla yaklaşmış, varlığın anlamı ve ölümden sonrası üstüne kafa yormaya başlamıştı. Ahlak üzerine farklı dinlerden okuduğu içerikleri kendi geliştirdiği tek bir ahlak felsefesi altında topluyor, hatta bir nevi bir mezhep oluşturuyordu. Dolayısıyla bu dönemde edebiyat Tolstoy için farklı bir anlama geliyordu, yazı yazmak bir sanat değil bir irşad aracıydı. İşte bu kitap böyle bir dönemde yazıldı.
Bu yüzden bu kitap bir öykü kitabından çok menkıbe veya masal kitabına daha yakın. Açıkçası bu kitabın öykü olarak kategorize edilmesi bile yanlış. Mesnevi tarzı mesaj kaygısı güden basit hikayelerden oluşuyor ve insana çok üsten bakan bir dille öğütler veriliyor. Sanatsal bir derinlikten çok manevi bir derinliğe sahip…
Eğer edebiyatı biraz anladıysanız öykünün ve romanın bir öğüt verme aracı olmadığını bilirsiniz. Ülkemizde bu kitabın çok sevilmesinin nedeni de zaten Mesnevi tarzında hikayelere benziyor olması. Ancak kısa öykücülük perspektifinden teknik olarak bakarsak, oldukça zayıf ve başarısız hikayeler…
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.