Çok sevdiğim Sezgin Kaymaz’ın, geçen ay okuduğum kitabı Lucky’nin devam hikayesi Farfara. Hayatımda unutulmaz bir karakter olarak yer edecek Lucky’nin yavruları var bu kez kitapta. Ve en az Lucky kadar çok sevdiğim Şirin var Taksi durağı sakinleri, Mücella Hanım, Kasap Selim, şaşkın Buse-Kemalettin çifti, Elvan Abla, Kısmet, veteriner Kazım var; tam kadro hikayeye devam yani
Sezgin Kaymaz’ın hikaye anlatıcılığını çok seviyorum. Ama iyi hikaye anlatmasından fazlasını da buluyorum kitaplarında. Anlattığı hikayelerde dostluk, aile, hayat, ölüm, kader üzerine düşündürdüklerini, topluma dair eleştirilerini, hoşgörüsünü seviyorum mesela. Sahneyi hangi karaktere çevirse dilinin, bakış açısının o karaktere bürünüşü -hatta sahneyi Şirin’e çevirdiğinde dilinin Şirin’e özgü oluşuna ayrı bayıldım - hem muazzam hem çok keyifli. Uzun, ahenkle devam eden cümlelerin ortasında alaycılığıyla kahkaha attırmasını da ayrıca seviyorum. Kitabı bitirip kapattığımdan beri içindeki karakterlerin şu an orada hayatına devam ettiği düşüncesine kapılmadan edemiyorum. Hani şu an çıkıp gitsem Ankara’ya, taksi durağına bir uğrarım; Mücella Hanım teyze, Elvan Abla ve Kısmet’le bir çay içerim; Şirin’i bağrıma basarım ve Lucky’nin yavrularıyla tek tek tanışırım gibi geliyor
Yakın zamanda katıldığım söyleşisinde yanlış hatırlamıyorsam Şirin karakterinin, kötü durumda buldukları yavru bir sokak kedisinden esinlenerek ortaya çıktığını anlatmıştı. Şirin benim için çok kıymetliydi, nasıl ortaya çıktığını dinleyince daha da sevdim
Sezgin Kaymaz’ın okumadığım daha pek çok kitabı var, iyi ki de var. Hepsini okumak niyetindeyim ama bitmesinler diye de acele etmiyorum. Dilerim ki hep yazsın, hep üretsin
·
38 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.