Bu kitabı ortaokul yıllarımda okuyup, "aaa ne kader güzel diyip, kapamış ve bir kenara koymuştum" yanlış hatırlamıyorsam, sınav için okumam gereken zorunlu bir kitaptı. Şimdi çok iyi anlıyorum Santiago'nun hırslı bir şekilde yoluna devam etmesi gerektiğinin benimle bağdaşan özelliğini. İstemeden yıllar içinde kitabı içerlemişim. Ben de Santiago olmuşum...
Manolin gibi sadık ve sadece yanımda olmak isteyen kişileri de onlara iyi gelemeyeceğim ve karşılarına çıkan güzelliklerden mahrum bırakacağım gerekçesi ile uzaklaştırmışım.
Sadece sen olduğun için yanında olduğunu bildiğin insanları hayatta ayırt etmek gerçekten çok zor. Neden hep bir şeylerin yaşanması ve sonradan akla dank etmesi olayı gerçekleşir bilmiyorum ve neden insanın içinde her daim 'artık çok geç kaldın' hissi kocaman bir siyah nokta olarak yer alır. Ve o karanlık giderek büyür ve içini yer....
Manolin daha fazla mı söyleseydi ihtiyarın kendisi için değerli olduğunu, bu durum yaşananları da aynı kılar mıydı?
İhtiyar bu kadar cesaretli olabilir miydi; Manolin yanında olsaydı...
Yollar bazen hep ayrı mı gitmek zorundadır, sonradan daha sağlam birleşebilmesi için...
Bilmiyorum çok içerliyorum. Ama çok seviyorum bu kitabı, bana her zaman dokunur. Unutmuşum yine hatırladım, çok da iyi oldu. Öneririm
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.