Kaos Lordu bana göre seri içinde en sıkıcı kurguya sahipti.Ve aynı zamanda seri içinde en sarsıcı kitaptı.Şimdi içinizden diyeceksiniz ki o nasıl oluyor.Şöyle.Okurken ilk cümlemi sonuna kadar savunuyordum, kararımın değişmeyeceğinden yüzde yüz emindim.Ta ki son bölüm olan Dumai Kuyularını okuyana kadar.İnanılmaz bir bölümdü.İnanılmaz bi savaştı.Yazarın o detaylı anlatımı ile o kadar gerçekçiydi ki orada gibi hissettim kendimi.Rand’ın duygu geçişleri, çaresizliği, o raddeye geliş aşaması..Çok iyi ele alınmıştı o kadar içten hissettim duygularını.Kendini yalnız hissetmesine, kimseye kolay kolay güvenemediğine o kadar hak veriyorsunuz ki şu yaşananlardan sonra.Bizi artık çok daha farklı bi Rand bekliyor ilerki kitaplarda.Ve o Rand’ı ben çok merak ediyorum.
Gelelim kitabın sorunlu kısımlarına.Öncelikle ben şunu anladım.
Robert Jordan benim olmasını bir heves beklediklerimi asla göstermeyip, daha çoook ilerki kitaplarda olmasını beklediklerimi şıp diye yapıvermeyi tercih ediyor.Ve bu çok canımı sıkıyor.Çünkü hikayede çok saçma duruyor.Mesela bir karakteri birden çok yüksek bi mevkiye getiriveriyor ve o karakteri öyleymiş gibi görmeye çalışırken buluyorsunuz kendinizi.Ama aslında öyle biri değil o.Bilmem anlatabiliyor muyum..Bazı şeyler gereksiz yere çok erken oluyor bazı şeyler aşırı yavaş oluyor ve kurgudaki denge bozuluyor.Bir diğer şey ise Aes Sedailer.Zaten aşırı soğuk bulduğum bi topluluk.Kendini beğenmişlik ve kibirden ibaretler.O kadar, o kadar çok sinir bozucular ki size anlatamam.Hatalarını asla kabul etmeyen, başkaların fikrine açık olmayan, hayır kelimesinin anlamından bi haber olan güçle donatılmış bi zır deli olarak da tanımlayabilirim.Tamam anlıyorum yazarın da amacı belki bu ama yani dozu azar azar mı verseydi?Beni bin küsür kitapta bunla boğmasa daha iyi olmaz mıydı?O çok sevmediğim Moiraine bunların yanında en sadık olanı kalır.Kadının kıymetini şimdi anladım.
Karakterlerden bahsedelim;
Rand karakter gelişimi olarak Perrin ile yarışır vaziyette.Çok keyifle okuyorum.Şu gereksiz aşk mevzuları olmasa daha iyi olabilirdi.Nedense Min karakteri bana yapmacık geldi.Yani kaç defa gördü ki Rand’ı bu kadar aşık?Tamamen bu görü mesela yüzünden olduğunu düşünüyorum.
Mat biraz daha sorumluluk sahibi olmaya başladı, özellikle Olver ile olan sahneler hoşuma gitti.Ama hala çok da haz ettiğim söylenemez.
Perrin bu kitapta çok fazla yoktu.Bir kitabın başlarında bir de sonlarında görebildim o yüzden onla ilgili fazla bi yorum yapamıyorum.Ama şu Faile okurken çileden çıkarttı beni.Adamın ne suçu var da o kadar krizlere girdi anlayamıyorum cidden.
Egwene (bunun olacağını önceden bilmeme rağmen) şu anki konumu bana aşırı saçma geldi.Çok erkendi.Şimdi egosundan geçilmez.Yeterince yokmuş gibi.
Elayna karakterini severdim ama maalesef bu kitapta sevemedim.Bi ter’angreal yapmayı öğrendi diye havalara girdi.Salidar’daki herkes de buna çanak tuttu.Nynaeve’nın keşfettiği bu şifa çok daha önemli iken bütün övgüleri Eleyna aldı.Ayrıca Nynaeve’nin şu güce ulaşamama olayının artık uzadığını düşünüyorum.Aynı şekilde sürekli sinirli olması da öyle.
Son bölüm sayesinde yedinci kitaba olan merakım arttı.Sayfa sayısının daha az olması sebebiyle sıkıcı uzatmalar olmayacağını umuyorum.Bi sonraki incelemede görüşmek üzere kitaplarla kalın :)
Robert Jordan benim olmasını bir heves beklediklerimi asla göstermeyip, daha çoook ilerki kitaplarda olmasını beklediklerimi şıp diye yapıvermeyi tercih ediyor.Ve bu çok canımı sıkıyor.Çünkü hikayede çok saçma duruyor.Mesela bir karakteri birden çok yüksek bi mevkiye getiriveriyor ve o karakteri öyleymiş gibi görmeye çalışırken buluyorsunuz kendinizi.Ama aslında öyle biri değil o.Bilmem anlatabiliyor muyum..Bazı şeyler gereksiz yere çok erken oluyor bazı şeyler aşırı yavaş oluyor ve kurgudaki denge bozuluyor.Bir diğer şey ise Aes Sedailer.Zaten aşırı soğuk bulduğum bi topluluk.Kendini beğenmişlik ve kibirden ibaretler.O kadar, o kadar çok sinir bozucular ki size anlatamam.Hatalarını asla kabul etmeyen, başkaların fikrine açık olmayan, hayır kelimesinin anlamından bi haber olan güçle donatılmış bi zır deli olarak da tanımlayabilirim.Tamam anlıyorum yazarın da amacı belki bu ama yani dozu azar azar mı verseydi?Beni bin küsür kitapta bunla boğmasa daha iyi olmaz mıydı?O çok sevmediğim Moiraine bunların yanında en sadık olanı kalır.Kadının kıymetini şimdi anladım.
Karakterlerden bahsedelim;
Rand karakter gelişimi olarak Perrin ile yarışır vaziyette.Çok keyifle okuyorum.Şu gereksiz aşk mevzuları olmasa daha iyi olabilirdi.Nedense Min karakteri bana yapmacık geldi.Yani kaç defa gördü ki Rand’ı bu kadar aşık?Tamamen bu görü mesela yüzünden olduğunu düşünüyorum.
Mat biraz daha sorumluluk sahibi olmaya başladı, özellikle Olver ile olan sahneler hoşuma gitti.Ama hala çok da haz ettiğim söylenemez.
Perrin bu kitapta çok fazla yoktu.Bir kitabın başlarında bir de sonlarında görebildim o yüzden onla ilgili fazla bi yorum yapamıyorum.Ama şu Faile okurken çileden çıkarttı beni.Adamın ne suçu var da o kadar krizlere girdi anlayamıyorum cidden.
Egwene (bunun olacağını önceden bilmeme rağmen) şu anki konumu bana aşırı saçma geldi.Çok erkendi.Şimdi egosundan geçilmez.Yeterince yokmuş gibi.
Elayna karakterini severdim ama maalesef bu kitapta sevemedim.Bi ter’angreal yapmayı öğrendi diye havalara girdi.Salidar’daki herkes de buna çanak tuttu.Nynaeve’nın keşfettiği bu şifa çok daha önemli iken bütün övgüleri Eleyna aldı.Ayrıca Nynaeve’nin şu güce ulaşamama olayının artık uzadığını düşünüyorum.Aynı şekilde sürekli sinirli olması da öyle.
Son bölüm sayesinde yedinci kitaba olan merakım arttı.Sayfa sayısının daha az olması sebebiyle sıkıcı uzatmalar olmayacağını umuyorum.Bi sonraki incelemede görüşmek üzere kitaplarla kalın :)
·
257 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.