"Hegel Günlükleri" serimin ikinci kitabı olan Estetiğe giriş diğer kitaplarına nazaran daha hafif bir dil taşıyor. Çok kısaca değinmek gerekirse Hegel estetik ve sanat için ne düşünüyor ? Açıkça belli ediyor ki insan için sanat bir gereksinimden ibarettir ve bu yüzdendir ki estetik de gelip geçici bir şeydir ve sonunda geçip gideceğini savunuyor. Daha sonra sanatı dallara bölerek anlatmaya başlıyor benim en keyif alarak okuduğum bölüm sembolik sanattı tarihten örnekler vererek anlattığı kısımlar Klasik sanatın sıkıcılığına geçmeden önce okuyucuya büyük bir haz veriyordu. Her kitabında olduğu gibi buram buram bir Hristiyanlık aşkına maruz bırakılıyorsunuz. Derin duyguların sanatta yansıtılmasının sadece Tanrıya ve dine olan sevgi ile mümkün olabileceğini savunması ise gerçekten çok farklı bir bakış açısı. Daha sonra genel olarak heykel, resim, müzik gibi konulara değiniyor. Bence bu bölümdeki en çarpıcı ifadeler de şu anlatımda yatıyor.
Hegel diyor ki "Resim sanatı tüm boyutlarıyla Hristiyanlığın bir sanatıdır"
Sanırım bu kitabı okuduktan sonra Hegel hayatta olsa idi şu sorunun sorulması gerekirdi. Sanat, toplum için midir? Yoksa Sanat, Katolikler için midir?
··
202 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.