Kitap, zihnimizdeki dünya ile öz yaşamımızdaki denklemin birbirini sağlamadığı anı “Gerçeğin Tokadı” veya “beklenti açığı” olarak tanımlıyor. Bu tokadı yediğimiz anda önümüzde iki yol beliriyor: Ya daha derine dalıp dibi göreceğiz ya da kabul ederek ilerleyeceğimiz yeni yolların farkına varacağız. Kitap, bu iki yolu da yaşanmış hikayeler ve ACT (Acceptance and Commitment Therapy) ekolü üzerinden derinlemesine ele alıyor.
Bu kitabı okurken zihnimdeki puzzle’ın eksik bir çok parçasının birleştiğini hissettim. Mesela, Viktor Frankl’ın *İnsanın Anlam Arayışı* kitabında insanın yaşamda bulabileceği anlamı üç temel başlık altında ele alıyordu: Başarı, Sevgi ve Acıdan Anlam Çıkarmak. İşte, *Gerçeğin Tokadı* kitabını okuduğumda karşıma çıkan “Bağ Kurmak”, “Önemsemek” ve “Katkıda Bulunmak” gibi değerler, aslında sevgiden başkaca bir şey değildi. Sevgi; bir kitap, bir iş ya da bir insan olabilir. Sevdiğimiz şey her ne ise onunla aramızda derin bir bağ vardır. Onu önemseriz ve çoğu zaman ona katkıda bulunmaya çabalarız.
Bu çerçevede “beklenti açığı” veya “gerçeğin tokadı” dediğimiz durum, sevdiğimiz şeylerin yoksunluğuyla yüzleşmekten başka bir şey değildir.
Halil Cibran’ın şu sözleri bu durumu çok güzel özetler:
“Gariptir ki,
kimi zevklerin tutkusudur,
acılarımızın bir kısmını oluşturan.”
Bu noktada, her acı ve her mutluluk aslında bir çeşit sevgiden doğar.
Herhangi bir acının derinine inip baktığında orada bir çeşit sevgi görmek belkide kabul edebilmeyi daha kolay hale getirebilir.
Yine de tatminkar bir yaşam; hayatın tüm uçlarından tuttuğun, böylece acı, tatlı, mutlu, ya da hüzünlü anlar yaşadığın dengede bir yaşamın içinde gezinmek gibidir. Hiçbir yaşam formu, salt mutluluk ya da salt hüzün barındırmaz. Yaşadığımız tüm bu duygular bir çeşit sevgiden doğar.
Bu yüzden yaşamı içinde olan her türlü lezzetiyle birlikte kabul edip, değerlerin ölçüsünde bir yolda, varmak için değil yolda kalmak için ilerlemek gerek.
·
90 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.