Nermin Yıldırım'ın okuduğum ilk kitabı oldu Dokunmadan... Yazarın kaleminin kelimelerle adeta dans edişine hayran kalmamak elde değil ve bölüm başlarında ki alıntılar da kitabı zenginleştirmişti. Sayfalar ilerledikçe hiç bitmese diye içimden geçirdiğim bir kitap olmuştu. İncelemesi geç gelen bir kitap olsa da etkisi güzel olan kitaplardandı.
"Birine susmasını söylediğinizde sesine, gitmesini söylediğinizde kendisine hasret kalabiliyordunuz."
"İnsan kendini sevmeyi bilmeyince, başkalarınca sevilebileceğine de ihtimal veremiyor işte."
"Konuşmanın alışmak, alışmanın da sevmek gibi yan etkileri oluyor. Ama siz insanlar da ne kolay alışıyorsunuz be. Yabancılara bile. Hatta hep yabancılara. Sonra aslında hiç gelmemiş birilerinin gidişine üzülerek geçiyor hayatınız."
Dokunmadan, 29 yaşındaki Adalet'in ölümcül bir hastalıkla mücadele ederken, yaptıklarından ve biraz da yapamadıklarından kendini suçlar. İlk günahını düşünür ve çocukluğunda yaptığı kötülük yüzünden kötü durumların başladığına karar verir. Çocukken komşu apartmanın kapıcısının gariban oğlu Mahsun'un sahip olduğu tek oyuncağı, tek gözlü ayısı Muhlise'yi elinden alır. Yıllar sonra Mahsun'u bulmak için yollara düşer, yanında da tek arkadaşı Hülya. Tesadüf demek istiyorum, Mahsun'u ararken Sadi Seber onlara eşlik eder. Daha fazla cümlem olsa da spoiler vermek istemiyorum...
Ve gerisi kitapta saklı kalsın. (Sonu çok ters köşe bitiyor.) Acaba şimdi ne olacak nasıl bitecek diye tahminler yürütürken beklemediğim şekilde bitti kitap.
·
2.464 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.