Spoiler içerir
Ölüm korkusu, yalnızlık hissi, ırkçılık ve daha birçok konuyu işlemiş bu romanda yazar. Abartmıyorum; çok çok güzel bir roman.
Her şey o kadar etkileyici ve dozunda anlatılmış ki... Hoş bu roman 250 yerine 1250 sayfa olsun çok isterdim. Neyse övgülerimi bırakıp hikâyeden bahsedeyim kısaca.
50'li yıllar. Amerika. Güneylilerin çoğu Kuzeylilere yani zencilere takmış durumda. Onların oy kullanmalarını, eğitimin karma olmasını istemiyorlar. Ahhh hele de o geri kafalı yargıç yok mu! Elinden geleni yapıyor siyahlarla beyazlar bir araya gelmesin diye... Öyle dediysem bu yanında zenci çalıştırmıyor anlamına gelmesin. Hizmetçisi Verily ve katibi Sherman siyahi. Sherman mavi gözlü bir zenci ve Yargıç'ın hayatında yeri ayrı.
Yargıç'ın torunu Jester ve Sherman'la atışmaları harikaydı. Ohhh ne bozdular o geri kafalıyı ama! Yargıcın ölen oğlu Johnny da bunu yapıyormuş geçmişte.
J.T. Melone Yargıcın eczacı olan yakın arkadaşı ve ölümcül bir hastalıkla pençeleşiyor. Yargıcın teselli cümleleri onu ölümden kurtarabilir mi?
Not: Sherman'ın babası tahmin ettiğim kişi çıkmadı. #MarrianAnderson annesi mi onu demeyim.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.