Kenarda romanı benim için tam bir ‘çıkışsız adam’ edebiyatı. Lüzumsuz adam, aylak adam tiplemeleriyle uyumlu olsun diye adam dedim ancak çıkışsız insan da diyebiliriz. Kimdir bu çıkışsız insan: işi gidip gelen, çalışmak için yaşayan, küçük dünyası bir kapana dönmüş insan. Kaçırılmış bir hayatı zaman zaman hisseden, bir uyuşluk halinde yaşayan bir ölünün temsili olan insan. Burada kastettiğim yalnızlık değil; aile, arkandaşlar, sevgililer olabilir yine de tutkuyla yaşanmıyordur bu hayat, kenarda çabalaya çabalaya mecburi yaşamak…Yabancısı olmadığımız tam da günümüz insanının portresi.
Kenarda depresif bir roman, karamsar, yer yer boğucu. Ancak Ayhan Geçgin’in dili tüm ağırlıyla müthiş canlı. Mekanları betimlemesi, uzun açıklamaları Sebald’i çağrıştırıyor. Sebald mekan anlatımlarında mekanın tarihine odaklanır, Ayhan Geçgin’de ise an var. Karakterin eylemleriyle birlikte mekanı da detaylıca veriyor. Bir fotoğraf karesini en ince detayına kadar yazıya aktarır gibi. Bunu da ustalıkla yapıyor. Çok nadir ‘ve’ kullandığı akışı kusursuz, boğucu bir atmosferde okuru keyifle dolaştırıyor.
Ayhan Geçgin’i @sirinetik tavsiye etmişti, kitaplarının bazılarını hemen alsam da okumam iki yıldan fazla zaman aldı. Siz benim gibi bekletmeyin.
·
205 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.