Kısa ama insanlık deneyimini bu kadar açık bir biçimde yansıtan bir roman okumamıştım daha önce. Üstelik yazar bunu fazladan bir çabayla bize anlatmaya çalışmıyor. Zira oluşturduğu kurgu doğal bir şekilde yerine getiriyor bu vazifeyi. Bize yazdırıyor aslında, biz tamamlıyoruz metni. Çünkü iyi biliyoruz anlatılanı yani kendimizi. Üstüne şiirsel bir dil de eklenince roman tam bir edebiyat şöleni sunuyor okuruna.
Yüzeysel okumada basit bir küçükburjuva eleştirisi olarak da görülebilecek olan eser yazarın yarattığı bu yitik ama özgün lunapark evreni sayesinde kesinlikle daha fazlasını anlatıyor. İrfan Yalçın'ın anlatıcı seçimi de dikkate değer. Şizofren olduğunu başından beri sezdiğimiz bir yazar/şair. Anlatıcının şizofren olduğunu seziyoruz ama onun bakış açısının dışına da çıkamıyoruz, onun gibi görüp onun gibi duyumsayarak kaptırıyoruz kendimizi hikayeye. İrfan Yalçın bunu şiirsel dille yarattığı atmosfer sayesinde başarıyor bence.
Okurken yoğun dikkat gerektiren, etkileyici anlatımıyla ve yoğun dil işçiliğiyle harika bir okuma deneyimi sunan Yorgun Sevda'yı bütün edebiyatseverlere öneriyorum.
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.