Yıllar önce okuduğum bu mükemmel kitap, bugün aniden aklıma geldi.
Hayatı basit tesadüflerden ibaret sanmak yerine her şeyin ince ince detaylardan oluştuğunu ve bir amacı olduğunu düşünüyorum. Bundan yaklaşık 6 yıl kadar önce bu kitabı tesadüfi bir şekilde okumuştum ve bendeki etkisi yadsınmayacak boyuttaydı.
Şuan okuduğum bölümümü seçmemdeki ilk adımım olmuştu bu harika tesadüf.
Kitabın konusundan ziyade özel gereksinimli bireylerin "farkında mıyız?" sorusunu yöneltmek istiyorum. Elbette ki hepimiz insanı değerler çerçevesinde hareket edip özel gereksinimli bireylere yaklaşıyoruz. Fakat bu yaklaşımlarımızın farkında mıyız?
Yolda yürürken fiziksel yetersizliği olan bir bireye, 'normal' diye adlandırdığımız bir bireye baķtığımızdan daha farklı bakıyoruz. Hatta minimum 2-3 defa dönüp bakıyoruz. Kafamıza hemen sorular doluşuyor: Acaba nasıl bu hale geldi, doğuştan mı sonradan mı, ailesi nasıl başediyor, tedavi görüyor mu ki, yazık çok da küçük hiç mi düzelmez... Fakat aynı yolda burnumuzun dibinden geçen 'normal' bireyin saç rengini dahi fark etmiyoruz.
Aynı şekilde günlük hayatta farkında olamadan kullandığımız etiketler: engelli, özürlü, sağır, kör, dilsiz...
Farkında olmadan yapıyoruz bunları evet. Hatta niyetimiz de kötü değil. Ama bu farkındalıkları kazanırsak hem özel gereksinimli bireyler hem de bizim için hayat çok daha anlamlı hale gelir. Hayat çok küçük detaylarda, üslubumuzda, kullandığımız kelimelerin yarattığı etkilerde gizli.
Anlamının farkına vardığımız tesadüflerin hayatımıza eşlik etmesi dileğiyle...
“Herkes kendini ifade etmek için kelimeleri kullanıyordu. Ben hariç. Ve eminim ki tüm bu insanlar kelimelerin gücünün farkında değildi. Oysa ben farkındaydım.”
·
104 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.