DSM'ye göre dissosiyasyon kişinin yaşadığı olay karşısında kendinden ayrışmasıdır. Peki bu tanıma göre bedeninin hiçbir alanı ile teması olmayan, zihin duvarlarını içine hapsolmuş bir insan dissosiyatif midir?
Nedir insanı zihinden bedene taşıyan?
Zihniniz çile (ip olan) yumağına dönmüşken kortekste sıkışıp kalan insanın eziyeti kime?
Sorunlarını bilgiyle, okuyarak çözebileceğine inanan insanın 'kitapları yüklenmiş eşekten' (Kuran'62/5) ne farkı var?
Bedeninde hissetmediğin bir erdemi sadece zihnin öyle söylüyor diye yaşamak gerçek bir erdem olabilir mi? Gerçeğin ipini bırakmayan, bedeni ne istiyorsa sorgusuz peşinden giden Zorba kendini zorlayan, kitapları yüklenmiş zihinden daha erdemli olabilir mi?
Aylardır çalışıyorum zihin/beden bütünlüğü üzerine ama çok açık söyleyeyim Zorba tüm çalışmaların yüklemi oldu. Yıllar önce bir televizyon programında bir sunucu; "kişisel gelişim" diye bir saçmalık olamaz kişisel gelişim edebiyatın içindedir demişti. Hangi makale bu kitabın bende yarattığı bedenleşmeyi (embodiment) bana yaşatabilirdi?
Ben söyleyeyim hiçbiri.
Sevgili 
Dücane Cündioğlu hep söyler; yüzlerce kötü örneğini denemeksizin iyi insanı iyi kitabı iyi filmi bulamazsın.
Okuduğum yüzlerce kötü örneğe minnettarım.
Dücane Cündioğlu hep söyler; yüzlerce kötü örneğini denemeksizin iyi insanı iyi kitabı iyi filmi bulamazsın.
Okuduğum yüzlerce kötü örneğe minnettarım.
··
7,8bin Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.