Hayatım boyunca bazı kitaplar okudum, ama çok azı beni bu kadar içine çekti. Şermin Yaşar’ın Söyleme Bilmesinler kitabı, öyle bir yerden yakaladı ki, bazı cümlelerde durup gözlerimi kapattım. Yaşadıklarımı düşündüm, söyleyemediklerimi, anlatamadıklarımı… Ve her seferinde içimden bir ses “Tam olarak bu işte!” dedi. Çünkü bu kitap sadece bir hikaye değil; insanın en kırılgan, en sessiz yerlerine bir dokunuş.
“Ulan yaşamak ayrı dert, yaşadığını anlatamamak ayrı dert.” İşte tam burada kaldım. Çünkü anlatamamak bazen yaşamaktan daha ağır geliyor. Sanki her şeyi içimde taşırken, birisi omzumdan yükümü aldı ve kelimelere döktü. Bu cümle, sadece bir kitap cümlesi değil; insan olmanın acı tatlı özeti gibi.
Sonra bir başka yerde, “Sessizlik gürültüden çok daha ağır bir şey,” dedi. Sessizlik. Hepimizin içinde biriken, söyleyemediğimiz, belki de kimseye anlatamadığımız o şeyler… Kitap boyunca fark ettim ki, o sessizliklerimizi aslında hepimiz yaşıyoruz. Ama biri çıkıp onları böyle yazıya dökünce, kendimizi yalnız hissetmiyoruz artık. Bu his o kadar iyi geldi ki.
Bir de çocuk var içimde. “İçimde hep sevilmeyi bekleyen bir çocuk var,” dediğinde, o çocuğu tekrar hatırladım. Hep orada olduğunu biliyordum, ama uzun zamandır onunla konuşmamıştım. Şermin Yaşar sayesinde o çocuğa yeniden döndüm. Onu sarıp sarmalamayı, biraz da dinlemeyi öğrendim.
Bu kitap, beni hem güldürdü hem ağlattı. Ama en çok düşündürdü. Hayata, insanlara ve kendime başka bir açıdan bakmaya başladım. Çünkü Şermin Yaşar, sadece hikayeler anlatmıyor; size dokunuyor, sizi anlamadığınız yönlerinizle tanıştırıyor. O yüzden bu kitabı okumak benim için bir yolculuktu. Sıradan bir okuma değil, derin ve içten bir yüzleşmeydi.
Bazen kelimeler yetmez ya, bu kitap tam da o yetmeyen yerleri doldurdu. Eğer söyleyemediğiniz, anlatamadığınız şeyler varsa, bu kitap size o hislerinize bir ayna tutacak. Ve belki de en çok bu yüzden seveceksiniz. Ben öyle sevdim.
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.