İçinde misiniz dünyanın, yoksa dışında mı?Dergi
Mutluluğu dünyanın içinde, mutsuzluğu dışında olmaya bağlar Orhan Veli. Bir mektubunda der ki: "Bir roman yazacağım, adı Dünyanın Dışında, Goethe Genç Werther'in Acıları'nı yazarak intihar etme duygusundan kurtuldu. Belki de ben de bu kitabı yazarak dünyanın dışında kalmış olma duygusundan kurtulurum."
Birçoğumuzun kendini bulacağı bir ifade değil mi, "dünyanın dışında kalmış olma duygusu". Yazsaydı nasıl bir roman ortaya çıkardı acaba? 
Oğuz Atay, "Orhan Veli tam bir tutunamayandı," diyor. Belki de edebiyatımız başka bir "Tutunamayanlar" eseri ile tanışmış olurdu. İkinci bir Tutunamayanlar'ı kaldırabilir miydik bilemiyorum, zira ilki yeterince altüst etti ruhumuzu. Ama yine de insan "Yaşasaydı da yazsaydı," diyor. Güzel şeyler erken bitiyor, güzel insanlar erken gidiyor.
"Nefes alacak güçleri yoktu ve yaşamak giderek güçleşiyordu."
Bir Çetin Altan yazısı okumuştum onun gidişine dair. İçimde döner durur:
"Orhan Veli öldü. Ben bu satırları yazarken Orhan İstanbul morgunun teşrih masası üstünde yatıyor. 36 yaşında öldü Orhan. Türk şiirini kökünden sarsmış, yüzlerce şairi tesiri altında bırakmış genç yaşta pek az kimseye nasip olan bir şöhret kazanmıştı. Orhan, başka bir millette doğsaydı milletlerarası bir şöhrete de ulaşırdı. Son zamanlarda işittiğime göre ceketi olmadığı için gömlekle dolaşıyormuş. Onun yüzde biri kadar sanatkar olmayanlar, hatta insan olmayanlar bugün genel müdürlüklerde, sefirliklerde sefa sürüyorlar. Ve Orhan ceketsiz öldü." Bir şeyler kopuyor değil mi ruhunda insanın?
Bir garip Orhan Veli, bir fakir... Ahmet Hamdi'nin öğrencisi. Güzel havaların mahvettiği adam. youtube.com/shorts/tF9b50yr... yeri gelince işsiz, yeri gelince aç: "Urumelihisarı'na oturmuşum, oturmuş da bir türkü tutturmuşum." Dilini her şeyin üzerinde tutan, Charles Baudelaire, Paul Verlaine, Paul Eluard şiirlerini Türkçeye kazandıran şair. Bir de kendi kaleminden yazısı yer alıyor eserde: Denize Doğru, "Hayır, ölmek istemiyorum," diyor sanki dünyanın dışında yaşayan, 36'sında giden o değilmiş gibi. "Yaşamak güzel şey, üstelik hava da güzelse," der Melih Cevdet bir şiirinde. O havalar bir Orhan Veli'ye iyi gelmiyor.
Bir Dilan Çiçek Deniz yazısına denk düştüm bu sayıda, "Ben yazarken iyi hissetmiyorum," diyor. Fakat yazma konusunda bir o kadar tiryaki... Bir ölünün ardından yazmış Zeynep Kahraman Füzün, Gassal geldi aklıma, son zamanların gözde yapımı youtube.com/shorts/1eW57qVh... Sevgiye de artık alışkanlık diyorlar Feride. Bir Oya Başkaya cümlesi. Öyle mi sahiden? Orhan Veli'den dem vuruyor Haluk Oral, imzalı kitaplarıyla bir arada yaşıyor. Okumak seyahate çıkmak gibi değil mi? "Kendi evimde bütün bu seyahati gerçekleştiriyorum."
Güzel sayıydı vesselam. Dünyanın dışında kalmış ve bedenen de dışına itilmeye ramak kalmış biri olarak okudum. Beni de 21. yüzyıl mahvetti işte, 2000'den sonrasını hatırlamıyorum. Havalar da güzel değil zaten. Siz iyi bakın kendinize. Şiirle veda edelim:
"İstanbul'da, Boğaziçi'ndeyim
Bir garip Orhan Veli
Veli'nin oğlu
Tarifsiz kederler içindeyim."
Oğuz Atay, "Orhan Veli tam bir tutunamayandı," diyor. Belki de edebiyatımız başka bir "Tutunamayanlar" eseri ile tanışmış olurdu. İkinci bir Tutunamayanlar'ı kaldırabilir miydik bilemiyorum, zira ilki yeterince altüst etti ruhumuzu. Ama yine de insan "Yaşasaydı da yazsaydı," diyor. Güzel şeyler erken bitiyor, güzel insanlar erken gidiyor.
"Nefes alacak güçleri yoktu ve yaşamak giderek güçleşiyordu."
Bir Çetin Altan yazısı okumuştum onun gidişine dair. İçimde döner durur:
"Orhan Veli öldü. Ben bu satırları yazarken Orhan İstanbul morgunun teşrih masası üstünde yatıyor. 36 yaşında öldü Orhan. Türk şiirini kökünden sarsmış, yüzlerce şairi tesiri altında bırakmış genç yaşta pek az kimseye nasip olan bir şöhret kazanmıştı. Orhan, başka bir millette doğsaydı milletlerarası bir şöhrete de ulaşırdı. Son zamanlarda işittiğime göre ceketi olmadığı için gömlekle dolaşıyormuş. Onun yüzde biri kadar sanatkar olmayanlar, hatta insan olmayanlar bugün genel müdürlüklerde, sefirliklerde sefa sürüyorlar. Ve Orhan ceketsiz öldü." Bir şeyler kopuyor değil mi ruhunda insanın?
Bir garip Orhan Veli, bir fakir... Ahmet Hamdi'nin öğrencisi. Güzel havaların mahvettiği adam. youtube.com/shorts/tF9b50yr... yeri gelince işsiz, yeri gelince aç: "Urumelihisarı'na oturmuşum, oturmuş da bir türkü tutturmuşum." Dilini her şeyin üzerinde tutan, Charles Baudelaire, Paul Verlaine, Paul Eluard şiirlerini Türkçeye kazandıran şair. Bir de kendi kaleminden yazısı yer alıyor eserde: Denize Doğru, "Hayır, ölmek istemiyorum," diyor sanki dünyanın dışında yaşayan, 36'sında giden o değilmiş gibi. "Yaşamak güzel şey, üstelik hava da güzelse," der Melih Cevdet bir şiirinde. O havalar bir Orhan Veli'ye iyi gelmiyor.
Bir Dilan Çiçek Deniz yazısına denk düştüm bu sayıda, "Ben yazarken iyi hissetmiyorum," diyor. Fakat yazma konusunda bir o kadar tiryaki... Bir ölünün ardından yazmış Zeynep Kahraman Füzün, Gassal geldi aklıma, son zamanların gözde yapımı youtube.com/shorts/1eW57qVh... Sevgiye de artık alışkanlık diyorlar Feride. Bir Oya Başkaya cümlesi. Öyle mi sahiden? Orhan Veli'den dem vuruyor Haluk Oral, imzalı kitaplarıyla bir arada yaşıyor. Okumak seyahate çıkmak gibi değil mi? "Kendi evimde bütün bu seyahati gerçekleştiriyorum."
Güzel sayıydı vesselam. Dünyanın dışında kalmış ve bedenen de dışına itilmeye ramak kalmış biri olarak okudum. Beni de 21. yüzyıl mahvetti işte, 2000'den sonrasını hatırlamıyorum. Havalar da güzel değil zaten. Siz iyi bakın kendinize. Şiirle veda edelim:
"İstanbul'da, Boğaziçi'ndeyim
Bir garip Orhan Veli
Veli'nin oğlu
Tarifsiz kederler içindeyim."··
6,4bin Gösterim
5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ne içindeyim dünyanın*
Ne de büsbütün dışında;
Yekpare, geniş bir anın
Parçalanmaz akışında…
Kaleminize sağlık 🍀
Beni de senin incelemelerin mahvetti. Sabaha senin
incelemenle başlamanın mutlulukla bir ilgisi olmalı. Emeğine sağlık okumaya doyamadığım bir incelemeydi yine. 👌☺️
