İnsanlığımı Yitirirken
Okurken tam olarak anlamlandıramadığım ama okumayı bitirip üzerinde düşündükçe üzüntüden kahrolduğum bir eser.
Kimseye hayır diyemeyen, kendini dahi sevemeyen, içe kapanık, aşırı depresif, kimseye güvenemeyen, kendi istekleri olmayan, olsa da söyleyemeyen, başkalarıyla tartışmaya giremeyen masum ve kırılgan bir çocuk => YOZO
Bu berbat ruh halini soytarı kimliğiyle saklamaya çalışan, komiklikler yaparak sürekli insanları güldürmeye çalışan bir çocuk.
Kitapta "Okuyoruz ama yargılamıyoruz." diyebileceğim çok fazla davranış vardı. Ama gerçekten yargılamayıp anlamaya çalıştığımda, davranışların sebeplerini öğrendiğimde ona hak vermesem de davranışlarının, yaşantılarının doğal bir sonucu olduğunu anlayıp sadece üzüldüm.
Zaten kitap boyunca genelde üzüldüm. Çünkü aslında kitapta o kadar trajik olay var ki! Kitabın, yazarın hayatıyla paralellik gösterdiğini bilerek okumuştum. Ve bu olayların gerçek olduğunu bilmek...
Gerek çare gerek tehdit olarak öpücüğü kullanan koca yürekli Yozo :) Seni unutmayacağım...
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.