Dezső Kosztolányi’nin Tarlakuşu (Pacsirta) kitabı, ilk bakışta basit gibi görünen ama derinliklerinde güçlü bir toplumsal ve bireysel eleştiri barındıran bir roman. Hikâye, küçük bir Macar kasabasında geçiyor ve merkezinde, ailesinin ona sevgiyle lakap taktığı "Tarlakuşu" adındaki bir genç kadının hikâyesi yer alıyor. Ancak bu sevgi, derinlerde sıkışmış toplumsal beklentiler, güzellik standartları ve aile içi dinamikler üzerinden sorgulanmaya başlıyor.
Tarlakuşu, çirkin ve evde kalmış bir kadın olarak tasvir ediliyor, ancak bu çirkinlik algısının ne kadarının ailesi ve toplum tarafından yaratıldığını sorgulamak mümkün.
Şimdi Tarlakuşu bir haftalığına dayısının yanına gidiyor, anne babası için sonsuz gibi gelen bir hafta. Ne yapacaklar?
Empatim tavan olduğu için beni çok etkileyen bir roman oldu Tarlakuşu.
Özellikle onun yokluğunda ebeveynlerinin yaşadığı "özgürlük" hissi, hem trajik hem de ironikti.
Bu tradejinin içinde mizah ve hiciv var. Okurken yer yer gülümsedim de.
Kosztolányi, sade ve etkili bir dille karakterlerin iç dünyalarındaki çatışmalarla okuyucuyu duygusal gerilimde tutuyor.
Ben sevdim, ancak herkes sever mi bilemedim. Bir de "Ölmeden Önce Okunması Gereken #1001kitap" listesinde mi, ondan emin olamadım. Ben öyle biliyorum ama değilse de, listeye koymayanlar utansın!:)
·
470 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.