okuduğum 4. mustafa kutlu kitabı. ne söyleceğimi bilemiyorum sonlara doğru biraz sıkıldım ama sonunu görünce neden daha önce bitirmedim diye sordum kendime.
gurbette yaşayan ancak her yıl köyünü ziyarete giden biri olarak o ıssız köyde hissettim kendimi. insanlar ancak sevgiyle ve saygıyla birbirine bağlanırsa bu kadar uzun ve sorunsuz hayat yaşayabilir. hanımı öldüğünde ancak bu kadar üzülür. bir bahçe düşünün. adam günlerce haftalarca aylarca uğruna hayal kurdu çalıştı ve kurdu bahçeyi. kimsenin o zamana kadar görmediği kadar güzel bir bahçe oldu orası. hayatını o bahçe uğruna harcadı ve son nefesini yüzüne karlar düşerken o bahçede verdi.
yazar bana bu kitapta unutamayacağım 2 mısra bıraktı.
" Gözlerimde yaş, dilimde dua
Öldüm ve bir bahçeye gömüldüm. "
mustafa kutlu içimizden biri bizi en iyi anlayan kişi okuyun okutturun arkadaşlar. mustafa kutlu kitapları harcanmasın.
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.