Mel'un, insanlardan çok çekmiş olan Sayru Usman'ın kaleme aldığı günlüklerden oluşuyor. Sayru Usman, sevgisiz bir baba ve biri Doğu'yu diğeri Batı'yı temsil eden iki anne tarafından büyütülür. Travmalarla dolu ve arada kalmış bir çocukluk geçiren Sayru, gittikçe yalnızlaşan bir hayat sürer. Bu hayatında onun en büyük ruh çöküşüne sürükleyen şey Cahide Sonku'ya hastalık derecesinde duyduğu aşktır. Bir diğer büyük takıntısı da Cahide'nin hayatını mahvettiğine inandığı ve Türk tiyatrosunda Batı'yı taklit etmekten başka bir şey yapmadığına inandığı Muhsin'dir.
Mel'un aynı zamanda bir geçmişle yüzleşme kitabıdır. Sayru Usman'ın tarih kitaplarını haksız çıkaracak engin tarih bilgisine şaşıracaksınız. “Tarih bir Gayya kuyusudur. Bizim tarihimiz aynı zamanda bir muamma kuyusudur” diyen Usman, belki de bildiğiniz tarihten çok daha farklısını anlatacak.
Romanı okurken yan hikayeler, sanrılar, anlatılan gerçekler, verilen tarihi örnekler bazen çok kafa karıştırıcı olabiliyor. Akıcı bir dili olduğunu söyleyebilirim. Ancak anlatılan konular o kadar hızlı bir şekilde çark edebiliyor ki bir anda ben ne okuyorum olabiliyorsunuz. Tam bir beyin fırtınası oluşturan bir kitap.
Selim İleri'nin vefat ettiğini öğrendiğim bu günde kitabını okuyorken bu habere denk gelmek beni çok üzdü. Öncesinde kendisini sadece isim olarak bilirken şimdi düşüncelerini biliyorum. Kitaba dönecek olursak; Selim İleri, Sayru Usman'la tarihin, edebiyatın, iyiliğin, kötülüğün derinlemesine incelenebileceği bir kahraman yaratmış . Ama dediğin gibi bu türü herkes sevmeyebilir. Bazı noktalarında acaba bıraksam mı düşünmedim değil, belki de ben yanlış bir zamanda okudum ve anlatılanlar yeterince ilgi çekici gelmedi. Ancak bazı değindiği noktalarda Sayru Usman'a hak vermemek elde değil.
·
571 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.