OKUDUM DA HERKES GİBİ BAYILMADIM
Veronica Raimo’nun romanı “Yalan, Dolan” bir büyüme, var olma çabasını anlatıyor. Kaygı bozukluğunu aile fertlerinin hayatını kontrol etmek için araçsallaştırmış bir anne ile öfke kontrol sorununu hayatın doğal akışıymış gibi çevresine kabul ettirmiş bir baba ve dahi bir ağabeyden oluşmuş bir ailede büyümüş, yalan dolanı önce zorunluluktan sonra da ona baskı kurduğunu düşündüğü her yargıya mühtehzi bir başkaldırı olarak kullanan Veronica’nın uydurduğu hikayelerin altını kazıyarak keşfettiğimiz aslında korkak, endişeli ve özgürlüğe teşne ruhunu okuyoruz.
Kitabı problemleri olan ortalama bir aile hikayesinin önce tatlı sosla lezetlendirilmiş sonra acı sosla tatsızlaştırılmış yavan bir hikayesi gibi okudum. Oysa kitap zevkine güvendiğim bir çok kişi bu kitaba dair ne methiyeler düzmüştü. Maalesef benim için başlarda eğlenceli olmakla birlikte zamanla sıkıcı bir kitaba dünüştü neyse ki kitap kısaydı ve bir çırpıda bitti. Sanırım ben daha derin psikoljik çözümlemelerin olduğu, edebi dilin ağır bastığı kitapları daha çok seviyorum. Çerez niyetine kitaplar tüketmeyi sevenler bu kitabı okuyabilir de benim gibi olanlar için kitap fuzuli zaman kaybı sayılabilir.
·
141 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.