Bu kitabı sevmek için sadece kitap sevgisi yetmez. “Tutunamayanlar”ı anlamak için biraz “tutunamayan” olmak gerekir. Turgut gibi sorgulayan, Selim gibi kırılgan bir ruhla bakmalısınız hayata. Eğer birkaç yıl önce okusaydım, yarım bırakabilirdim. Ama şimdi, içsel bir yolculuğa çıkmaya hazırken beni buldu.
Uzun cümleler, yoğun duygusal düşünce akışları ve derin betimlemelerle, sanki Selim’in zihnindeydim. Turgut Özben’in özbenliği üzerine düşündüğü bölüm ise beni en çok etkileyen yerdi. Yazarın sade bir dille bu kadar derin bir düşünceyi ifade etmesi büyüleyiciydi. 501. sayfada Selim’in babasıyla ilgili düşünceleri, aile içindeki bastırılmış duyguları gösteriyor. Buna karşılık annesiyle ilgili betimlemeler içimi ısıttı: “Beni iyi dinleyebilmek için her şeyi bir kenara bırakırdı.”
Kitap boyunca yer yer ağladım ve “Keşke yapmasaydı” dediğim anlar oldu. Ancak her satır, bir ruhun çırpınışlarını hissetmemi sağladı. “Tutunamayanlar”, modern bireyin içsel çatışmalarına ayna tutan, sizi derin bir düşünceye sürükleyen bir başyapıt.
Eğer bir ruhun en gizli köşelerini duymaya hazırsanız, bu kitap size çok şey anlatacak.
··
180 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.