Hayalinizdeki evi alıyorsunuz fakat o da ne? Duvarlar kanıyor, geceleri çığlıklar duyuluyor, üstelik evin içinde hayaletler geziyor. Sadece Eylül ayında ama. Şükürler olsun ki diğer aylar rahatsınız. E olsun canım o kadar. Yılda sadece bir ay uykusuz kalınıyor o kadar. Ne de olsa Viktoryen tarzında, her ne kadar önceki ev sahipleri ölmüş olsa da. Canım evim, benim evim. Yaşasın!
Kitabın ilk 150 sayfası öyle absürt ilerledi ki... Yarım mı bıraksam diye düşünüp durdum. Çünkü evde bir hayaletle karşılaşsak, HAYALİMİZDEKİ EV DAHİ OLSA kendimizi çığlık çığlığa dışarı atar, çılgınlar gibi koşup giderdik. Bir daha o eve dönmemek üzere. Ama ger gör ki evin sahibi gayet rahat. Hayelet bir hizmetçisi ona çay yapıyor, evini temizliyor, ohh miss. Bir insan başka ne ister ki...
Kurguya evin kızı dahil olunca hikaye azıcık da olsa ilgi çekici bir hâl alıyor. Ara ara gülümsüyorsunuz da. Kitap bitince de güzeldi diyorsunuz. Fakat bu güzellikten kastım, öyle çok beğendiğimden değil. İlk sayfaların zorluğunu aşıp daha okunabilir bir kurguya geçtiği için.
Kitap asla korku gerilim kategorisinde değil. Her ne kadar kitapta hayaletler olsa da. Ciddi sorunları hafif mizah sosuyla veren, yer yer mantıktan uzaklaşsa da kurguyu belli bir düzey tutmayı başaran okunası bir kitap. Boş vakti değerlendirmek için ideal.
·
490 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.