Ne desem ki? Kitap değil, adeta bir varoluş kriziyle karşılıklı kahve içmek gibi. Daha ilk sayfada "Ben bu dünyaya neden geldim?" diye düşünmeye başlıyorsunuz, sonra Clarice durmadan kafanızın içine felsefi bombalar atıyor. Ama öyle ağır, karmaşık cümlelerle değil; basit ama yumruk gibi ani ve nereden geldiğini anlamadığınız sözlerle. Ve bu şiddetli şefkat karşısında yapacağınızı şaşırıyorsunuz.
Lispector, sizi anlamaya çalışmadığınız ama hissedebildiğiniz bir dünyanın içine çekiyor. Kitabı okurken bir yandan "Burada ne demek istedi acaba, hiçbir şey anlamıyorum" diyorsunuz, diğer yandan "Bu benim hayatım!" diye bağırıyorsunuz. Böyle bir paradoks.
Bu kitap bir roman mı, bir meditasyon mu yoksa bir içsel monolog mu? Hiçbir fikrim yok, ama umurumda da değil. Çünkü Lispector’un yazdıkları sizi öyle bir etkiliyor ki, kitabı bitirdikten sonra boş bir duvara bakıp hayatınızı sorguluyorsunuz. Hani bazı kitaplar insanı tamamen dönüştürür ya, işte bu tam olarak öyle bir şey. Yaşam Suyu herhangi bir okuma değil, apayrı deneyimdi.
·
450 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.