Her sevgide, her insan ilişkisinde Eros yaşarEdebiyat
İnsan hayatta her şeye erişebilir, dünyadaki ve etrafındaki her şeyi yere yıkabilir, hayat insana her şeyi verebilir, insan hayattan her şeyi alabilir ama başka bir insanın zevklerini, eğilimlerini, ritmini değiştiremez; ona yakın, onun için önemli biri olsa da karşısındakini bütünüyle karakterize eden başka türlülüğünü değiştiremez.
Sadakat gerçekten bir erdem midir, yoksa sadece bencil bir talep mi? Birine sadakat talep ederken, aslında onun mutluluğunu mu yoksa kendi güvenliğimizi mi önceliyoruz?
Tutku gerçekten bir kişiye mi yoksa arzunun kendisine mi yöneliktir? Hayatın anlamını bu duyguların yoğunluğunda aramak, insanı nereye götürür?
Mumlar Sonuna Kadar Yanar da
İki eski dost yıllar - kırk bir yıl - sonra bir araya gelerek geçmişin hayaletleriyle yüzleşir.
Dostluk, ihanet, sadakat, aldatma, kıskançlık ve tutku gibi kavramlara evrensel bir bakış sunar. Özellikle tutkunun yıkıcı gücü merkezdedir.
Bu anlatıyı, bireysel bir hikaye olmasının üstünde insan doğasının içsel çatışmalarını açığa çıkaran psikolojik ve felsefi bir yolculuk olarak değerlendirebiliriz.
Asil bir aileden gelen, güçlü, kibirli ve baskın bir kişilik olan Henrik
Daha hassas, sanatsal bir ruha sahip, ancak içten içe Henrik’in gölgesinde ezilen bir karakter Konrad..
Taa çocukluk yaşlarında başlayan gençlik ve olgunluk yaşlarında şekillenen derin dostluk
Henrik in evlenmesinden sonra üzerinden çok zaman geçmeden büyük bir sınavdan geçer.
Roman, dostluk zemininde başlayan bir ilişkinin nasıl ihanet ve çatışmaya dönüştüğünü anlatır.
İhanet fiziksel bir eylemi mi içerir ? Haricinde duygusal ve psikolojik bir durum olarak da işlenmesi esere derinlik katar.
Üç kişiden oluşan dostluk çemberinde aldatılan erkek gözünden, gözlemlerinden yol alarak anlatılan metin uzun bir monolog olarak ifade edebiliriz.
Bu metinde diğer ikisinin sesi yok gibidir.
Kadının sesi belirgin değildir. Ancak varlığı
Henrik ve Konrad arasındaki dostluğu çözülmeye götüren bir katalizör olarak sunulur. Dikkat çekmek gerekir ki bu çözülmenin tek nedeni kadın değildir; Henrik’in kibri ve Konrad’ın korkaklığı; iki karakterin duygusal zayıflıkları kadının ortada kalmasına ve sonunda kaybedilmesine yol açar.
Tutku bu kadar derin, bu kadar zalim, bu kadar muhteşem, bu kadar gayriinsani mi?
Tutkuyu hem insanın hayatını anlamlandıran bir güç hem de onu mahveden bir yıkım olarak işlenir.
Sadakat korkunç bir bencillik mi?
sadakatin gerçekten sevginin bir göstergesi midir ..
Sadakat talebi, aslında insanın kendi bencil ihtiyaçlarından mı kaynaklanır.
Bu sorular, romanın karakterlerinin dışında tüm insan ilişkilerine sorulabilecek evrensel ve kolektif değer ve bir derinlik taşır.
Roman, büyük ölçüde Henrik’in bakış açısından bir monolog şeklinde ilerler. Konrad’ın neredeyse hiç konuşmaması, anlatının tek taraflı ve baskıcı bir yapı kazanmasına neden olmuş kanımca.. Ancak bu, yazarın bilinçli bir tercihidir şeklinde düşünüyorum.
Bu tek taraflılık, okuru Henrik’in bakış açısına mahkum ederek onun kibirli, ama bir o kadar da kırılgan doğasını daha güçlü bir şekilde hissettirir.
Konrad’ın sesi yok denecek kadar az. Bu biraz eksiklik olarak görülebilir. Ve muaallak cevapları.. bir itiraf ya da savunma yapmaması tek düze anlatım hissi verebilir.
Ancak yine de anlatı okuyucuyu derin bir düşünce sürecine davet eder.
Hayatın anlamı sadece günün birinde kalplerimizi, ruhlarımızı ve bedenlerimizi gezip sonra da ebediyen yanan bir tutkuda olabilir mi?
Arada ne yaşanırsa yaşansın? Ve bunu yaşadıysak belki yine de boşuna yaşamamış olabilir miyiz?
Tutku bu kadar derin, bu kadar zalim, bu kadar muhteşem, bu kadar gayriinsani mi?
Ve acaba bir kişiye değil de sadece arzunun kendisine mi yönelik? Yoksa acaba yine de bir kişiye, ister iyi ister kötü olsun daima ve ebediyen sadece o bir tek gizemli kişiye yönelik ve bizi ona bağlayan tutkunun yoğunluğu onun özelliklerinden ve davranışlarından bağımsız mı?
Sadakat nedir, sevdiğimiz kadından ne bekliyorduk?
Sadakat korkunç bir bencillik ve aynı zamanda insan hayatındaki çoğu menfaat gibi kibirli bir şey değil mi?
Sadakat beklerken, ötekinin mutluluğunu istiyor muyuz?
Ve o, sadakatin incelikli hapisanesinde mutlu olamıyorsa, yine de ondan sadakat beklerken onu gerçekten sevdiğimizi söyleyebilir miyiz?
Ve eğer onu mutlu olacağı şekilde sevmiyorsak ondan herhangi bir şey, sadakat ya da başka bir kurban talep etmeye hakkımız var mı?
Bu soruların yanıtı, belki insan doğasının çelişkilerinde saklıdır. Hayatın anlamı, tutkuda, sadakatte ya da ihanetin ötesinde bir yerde olabilir. Roman, bize kesin bir cevap sunmaz; ancak tutkularımızın, arzularımızın ve ilişkilerimizin bizi şekillendirdiğini ve insan olmanın bu karmaşıklıkları anlamaya çalışmaktan ibaret olduğunu gösterir.
Çünkü daima 'ötekini' severiz, daima onu ararız, hayatın bütün koşullarında ve değişikliklerinde ...
Hayatın anlamı, belki yaşadığımız tutkunun derinliğinde ya da sadakatin zorluğunda değildir. Belki de, tüm bu çelişkilerin içinde, insan olmanın güzelliğini ve kırılganlığını kabullenmekte yatar.
Sonunda dünyanın hiçbir kıymeti yok. Kıymeti olan sadece kalplerimizde kalan
...
Mumlar Sonuna Kadar Yanar da
İki eski dost yıllar - kırk bir yıl - sonra bir araya gelerek geçmişin hayaletleriyle yüzleşir.
Dostluk, ihanet, sadakat, aldatma, kıskançlık ve tutku gibi kavramlara evrensel bir bakış sunar. Özellikle tutkunun yıkıcı gücü merkezdedir.
Bu anlatıyı, bireysel bir hikaye olmasının üstünde insan doğasının içsel çatışmalarını açığa çıkaran psikolojik ve felsefi bir yolculuk olarak değerlendirebiliriz.
Asil bir aileden gelen, güçlü, kibirli ve baskın bir kişilik olan Henrik
Daha hassas, sanatsal bir ruha sahip, ancak içten içe Henrik’in gölgesinde ezilen bir karakter Konrad..
Taa çocukluk yaşlarında başlayan gençlik ve olgunluk yaşlarında şekillenen derin dostluk
Henrik in evlenmesinden sonra üzerinden çok zaman geçmeden büyük bir sınavdan geçer.
Roman, dostluk zemininde başlayan bir ilişkinin nasıl ihanet ve çatışmaya dönüştüğünü anlatır.
İhanet fiziksel bir eylemi mi içerir ? Haricinde duygusal ve psikolojik bir durum olarak da işlenmesi esere derinlik katar.
Üç kişiden oluşan dostluk çemberinde aldatılan erkek gözünden, gözlemlerinden yol alarak anlatılan metin uzun bir monolog olarak ifade edebiliriz.
Bu metinde diğer ikisinin sesi yok gibidir.
Kadının sesi belirgin değildir. Ancak varlığı
Henrik ve Konrad arasındaki dostluğu çözülmeye götüren bir katalizör olarak sunulur. Dikkat çekmek gerekir ki bu çözülmenin tek nedeni kadın değildir; Henrik’in kibri ve Konrad’ın korkaklığı; iki karakterin duygusal zayıflıkları kadının ortada kalmasına ve sonunda kaybedilmesine yol açar.
Tutku bu kadar derin, bu kadar zalim, bu kadar muhteşem, bu kadar gayriinsani mi?
Tutkuyu hem insanın hayatını anlamlandıran bir güç hem de onu mahveden bir yıkım olarak işlenir.
Sadakat korkunç bir bencillik mi?
sadakatin gerçekten sevginin bir göstergesi midir ..
Sadakat talebi, aslında insanın kendi bencil ihtiyaçlarından mı kaynaklanır.
Bu sorular, romanın karakterlerinin dışında tüm insan ilişkilerine sorulabilecek evrensel ve kolektif değer ve bir derinlik taşır.
Roman, büyük ölçüde Henrik’in bakış açısından bir monolog şeklinde ilerler. Konrad’ın neredeyse hiç konuşmaması, anlatının tek taraflı ve baskıcı bir yapı kazanmasına neden olmuş kanımca.. Ancak bu, yazarın bilinçli bir tercihidir şeklinde düşünüyorum.
Bu tek taraflılık, okuru Henrik’in bakış açısına mahkum ederek onun kibirli, ama bir o kadar da kırılgan doğasını daha güçlü bir şekilde hissettirir.
Konrad’ın sesi yok denecek kadar az. Bu biraz eksiklik olarak görülebilir. Ve muaallak cevapları.. bir itiraf ya da savunma yapmaması tek düze anlatım hissi verebilir.
Ancak yine de anlatı okuyucuyu derin bir düşünce sürecine davet eder.
Hayatın anlamı sadece günün birinde kalplerimizi, ruhlarımızı ve bedenlerimizi gezip sonra da ebediyen yanan bir tutkuda olabilir mi?
Arada ne yaşanırsa yaşansın? Ve bunu yaşadıysak belki yine de boşuna yaşamamış olabilir miyiz?
Tutku bu kadar derin, bu kadar zalim, bu kadar muhteşem, bu kadar gayriinsani mi?
Ve acaba bir kişiye değil de sadece arzunun kendisine mi yönelik? Yoksa acaba yine de bir kişiye, ister iyi ister kötü olsun daima ve ebediyen sadece o bir tek gizemli kişiye yönelik ve bizi ona bağlayan tutkunun yoğunluğu onun özelliklerinden ve davranışlarından bağımsız mı?
Sadakat nedir, sevdiğimiz kadından ne bekliyorduk?
Sadakat korkunç bir bencillik ve aynı zamanda insan hayatındaki çoğu menfaat gibi kibirli bir şey değil mi?
Sadakat beklerken, ötekinin mutluluğunu istiyor muyuz?
Ve o, sadakatin incelikli hapisanesinde mutlu olamıyorsa, yine de ondan sadakat beklerken onu gerçekten sevdiğimizi söyleyebilir miyiz?
Ve eğer onu mutlu olacağı şekilde sevmiyorsak ondan herhangi bir şey, sadakat ya da başka bir kurban talep etmeye hakkımız var mı?
Bu soruların yanıtı, belki insan doğasının çelişkilerinde saklıdır. Hayatın anlamı, tutkuda, sadakatte ya da ihanetin ötesinde bir yerde olabilir. Roman, bize kesin bir cevap sunmaz; ancak tutkularımızın, arzularımızın ve ilişkilerimizin bizi şekillendirdiğini ve insan olmanın bu karmaşıklıkları anlamaya çalışmaktan ibaret olduğunu gösterir.
Çünkü daima 'ötekini' severiz, daima onu ararız, hayatın bütün koşullarında ve değişikliklerinde ...
Hayatın anlamı, belki yaşadığımız tutkunun derinliğinde ya da sadakatin zorluğunda değildir. Belki de, tüm bu çelişkilerin içinde, insan olmanın güzelliğini ve kırılganlığını kabullenmekte yatar.
Sonunda dünyanın hiçbir kıymeti yok. Kıymeti olan sadece kalplerimizde kalan
...··
1 +1'leme
·1.584 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.