Osman Şahin'in bu güzel öykü kitabı çok iyi bir kaleme ait olduğunu belli eden bir sürü izle dolu: bütün öykülerde ön plânda yer alan güzel doğa betimlemeleri, karakterlerini bir yandan kitabın kapağında da sözü edilen o sözlü geleneğin taşıyıcısı olacak şekilde hayâl ve sisli, belirsizlikle gerçekçilik arasında anlatabilen bir kalem; teklemeyen- yavaşlamayan- sürekli akan, kıvrak, güzel bir dil.
Osman Şahin bu eserine Ölüm Oyunları adını vermiş; çünkü bütün hikâyeler ölüme temas ediyor, ölenler, öldürülenler, ölmeyi seçenler var, ve bu karakterlerin tamamı o sözlü geleneğin, Toroslarda, "ora"larda anlatılan efsanelerin son derece canlı, gerçekçi, ama aynı anda efsanelere , öykülere de yakışacak denli sıradışılar. Kitapta beş öykü var: İlk öykü "Ölüm Oyunu", kan davasından dolayı kaçan idris'le ölmek isteyen leba'yı bir ormanda, bir nehirde karşı karşıya getiriyor. Yazar bu öykünün ardından araya girerek, bize Toros Yörükleri arasında en çok anlatılan öykülerden Çolak Osman Öyküleri'nden söz ederek bize bu öykülerden üç tanesini anlatacağını söylüyor. Bu üçlemenin ilki Erden Kıral tarafından 1998'de filme alınan "Avcı" adlı öykü. Diğeri "Yoluna Giderken", ve sonuncusu da "Yeşil Süvari". Üç öykü de kitaptaki ilk öyküyle benzer olarak ölümle sonuçlanan öyküler; her birisinde yazarın çok güzel anlatımıyla dağlar, ormanlar, ağaçlar ve birçok anlamıyla bu ormanın sakini olan insanlar canlı canlı karşımıza dikiliyorlar; Osman ağa ve hanımı Zala'nın birbirinden başka başka başlayıp süren ama muhakkak ölümle bir yerde kavuşan öykülerini okuyoruz. Herhalde en iç burkucu olanı da "Yeşil Süvari" adlı öykü oluyor; bu öykülerde toros yörükleri için yaşamanın kıymeti, ar, insanın onuru gibi bir çok değerin bu öykülere sarmalanmış geleneğin parçası olarak dilden dile aktarıldığını da görüyoruz.
Kitabın son öyküsü ise Çukan adını taşıyor. Çukan bir eşkiya ve öyküyü anlatan kişi ise onu yakalamayı kafaya koymuş olan Komutan. Bu politik renkle beraber kitap etkileyiciliğini yitirmediği gibi bence Osman Şahin'in yetkinliği ve ustalığı konusunda çok güzel bir örnek de oluyor ; aslında Osman Şahin bütün bu öykülerde, yörük sözlü geleneğine gösterdiği bu saygılı yaklaşımı diliyle daha da güzelleştiriyor; öykülerdeki iyi ve kötü insanlar bir yandan ta içinden kopup geldikleri bu geleneği taşırken bir yandan da çok güzel bir edebi dille hayat buluyorlar; bu dilin böyle coşarak akabilen bir kalemden geldiğini görmek ise sevindiriyor beni, çünkü okunacak çok eseri var yazarın.
Herkese iyi okumalar.
··
76 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
