Halil Cibran'ın bu okuduğum ikinci kitabı yine çok güzel tespitler barındırıyor.mezarların çığlığında işlediği suç ve cezanın neye ve kime göre belirlendiği toplumsal olarak suç olarak baktığımız olayların perde arkasında neleri barındırdığı ve en önemli noktası da birey olarak bize verilen algıyla insanları yargıladığımızı ne güzel anlatıyor.
... bir insan... başka bir insanı öldürdü; herkes, azılı katil dedi. kral onu öldürdü; herkes adaletli kral dedi.
... bir insan... kiliseyi soymaya kalktı; herkes, gözü dönmüş hırsız dedi. kral onun hayatını elinden aldı; herkes, erdemli kral dedi.
... bir kadın... kocasına ihanet etti; herkes, fahişe dedi. kral onu çıplak olarak teşhir etti ve herkesin gözü önünde taşlayarak öldürttü, asil kral dediler.
kan dökmek haramdır. peki, kralın kan dökmesi helal midir?
mal gasbetmek suçtur. peki, can gasbetmek erdem midir?
kadının ihaneti iğrençtir. fakat insanı taşlayarak öldürmek güzel midir?
Kafir Halil hikayesinde din adına, dini afyon olarak kullanan papaz ve rahiplerin insanları nasıl sömürdüğünü ve manastırdan kovulan bir gencin isyanını harika bir şekilde okuyucuya sunuyor.
Ama Lübnanlılar sessiz kaldı çünkü ölüler konuşamaz.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.