Uç sevimli kuş, uç!
Sinir topuna döndüren bir eseri bitirdim, hayırlı olsun.
Damsel çıtır bir kitap 270 sayfa ve bir günde bitirilebiliyor. Akıcılığı sayesinde su gibi ilerliyor.
Gelelim hikayeye. Ben başından kızımızın olayını tahmin etmiştim. Yazar hanımın bunu gizlemeye çalıştığını da sanmıyorum. Bir hayli ipuçları serpiştirerek okuyucuyu diken üzerinde tutmayı beceriyor.
Saçma sapan bir krallığın saçma sapan prensi güzelim ejderhamı katletmeye gidiyor. Çok gereksiz. Hayır, ejderha size dokunmuyor. Paşa paşa servetinin içinde uyukluyor. Size ne? Ne battı? Hanginiz kral olmak için böyle bir şart koştu? Hikayede eksik olan kısımlardan biri buydu bence.
Bu saçma prens kendi gibi saçmalıklarla ejderhamı yaralıyor ve ancak kitabın son sayfalarında öğrendiğimiz bir şekilde ejderhamı yeniyor. Yani... ıyy...
Ejderhamı yendiğinde kendi bakiresini krallığına götürme şansı elde ediyor. Zaten ilk sayfalarda adama iyice ayar oluyorsunuz. İlerleyen sayfalarda iyice söver hale geliyor insan. Emory'miş isme bak...
Kızımızın dünyadan haberi yok ancak çok doğal bir tip. Yeni adım attığı bu kültüre uyum sağlamaya çalışıyor. Krallığa doğru gittiği yolda bir vaşak yavrusunu evlat edinerek de kendini aşıyor.
Kitaptaki bütün erkek karakterlere sinir oluyorsunuz. Kadınları ekilmesi gereken topraklar olarak görüyorlar ve başka hiçbir değerleri yok. İnsana saygı sıfır. Kraliçe Ana biraz yardımcı olur gibi ama o da kendi kaderini kabullenmiş. Yazık be...
Her neyse, kitap sonlara doğru ritim artırarak heyecanı doruğa çıkarıyor. Ama'nın (başrol kızımızın) ne yapacağına ve neye karar vereceğine merakla bakıyorsunuz. Ve en önemlisi ona ne olacak?
Son? Tatmin edici. Tavsiye eder miyim? Tabii ki. Alın. Okuyun. Sinir olun. En sonda tehlikeli bir şekilde sırıtın.
·
334 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
