Shakespeare’in trajedisi, “içinden çıkılmaz” sonu kahramanları öldüğü halde asilliklerinden değer kaybettirmemekte. Trajedilerini okurken, repliklerinde kendimi adeta içinde buluyorum.. Yani; özel kahramanlarını öldürse de okuyunca derin izler bırakabiliyor ki bu da işin özünü göstermekte. Okuyunca acı yada tatlı his yoğunluğu bırakabiliyorsa iş tamamdır.
Shakespeare’in Hamlet’inde, Hamlet’in babasının intikam acısı içinde mi yoksa aşkına karşılık bulamamasının acısı içinde mi olduğunu bilemesem de, Hamlet’in tam bir diplomasi ustası olduğunu göstermişti bana.
Bu eserinde ise entrikalarla çevrili daire içinde evlat acısını iyi anlatmış..
·
10 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.