Bu kitabı uzun zaman önce duymuş fakat herkes okuduğu için bir önyargı ile okumayı reddetmiştim.Pişmanım.Öncelikle Sabahattin Ali'nin, bildiğiniz gibi, kitabı askerdeyken kolu çatlak halde yazması içimde tarifi imkansız bir minnet duygusu yarattı, bana bu keyfi verdiği için.Öğretmenimin ısrarlı tavsiyesi üzerine okuduğum bu kitap, bittiğinde içimde boşluk oluşturdu.
İşsiz kalan bir adamın karnını doyurma ve ihtiyaçlarını giderme çabasını anlatarak başlamıştı hikaye.Yardım isteyemeyecek kadar utangaç ve ince düşünceli fakat yardıma muhtaç bir adamdı bu.Kitabın ortalama yirmi sayfası bu adamdan bahsederken, geri kalan onlarca sayfa sadece hikayenin içindeki Raif Efendi'nin elleriyle yazdığı pişmanlıkları, sevinçleri, üzüntüleri, sanata tutkusunu ve dertlerini kapsayan defteri anlatmakta.
Çok nadide ve emsalsiz bir aşk hikayesi.Aralara sıkıştırılmış küçük mizahi cümleler, yüzünüzü gülümsetiyor.Okurken tebessüm ettirip, kafanızı bir an kaldırıp tıpkı siz yaşıyormuşsunuz gibi dertli dertli "Off!" çektiriyor.
Raif Efendi, babasının isteği üzerine sabun hakkındaki her şeyi öğrenip sabun dükkanlarını işletmesi için Berlin'e gönderilen bir çekingen gençti.Resme ilgisi vardı, kitaplara tutkuluydu.Fabrikaya gitmek yerine sergilere gitti ve kitaplar okudu.Ve bir gün, bir sergide o tabloya tutuldu.Burada başlıyor işte dolu dolu duyguları.
Gürültülü ortamda okumama rağmen- vaktim pek olmuyor- öyle sürükledi ki dışarıdan gelen seslere kulaklarımı tıkattı.Güzel diyaloglar oluyordu sayfalarında ve sanki yazar sizinle tartışıyordu.Görüşler sunuyordu ve muhtemelen biriyle düşünceleriniz uyuyordu.
Yaklaşık üç günde bitirdiğim bu kitap, hatırladığım müddetçe bende yeri ayrı kalacak.Ben de tıpkı öğretmenim gibi okumanızı şiddetle öneririm.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.