Yeşilin Kızı Anne 6 - Kitap Yorumuİnceleme
"Aşk bir ilkbahar gibi alev alev içlerinde yanarken buz gibi fırtınanın, bembeyaz karların ne önemi vardı ki?"
Seri hâlinde olan kitapları okurken sadece karakterin ileride ne yaptığını öğrenmekle kalmıyoruz, onunla büyüyoruz bir noktada. Sevgili Anne'in 40'lı yaşlarına, evliliğine, çocuklarının hikâyelerine tanıklık etmek bir önceki kitaptaki gibi bu kitapta da böyle hissettirdi.
Serinin altıncı kitabında, Anne ve Gilbert 40'lı yaşlarına ulaşıyorlar. 6 çocuk sahibi oluyorlar; Jem, Walter, Di, Nan, Shirley ve Rilla. İlk çocuklarının doğumuyla birlikte taşındıkları Ingleside'da daha iyi hayat şartlarına sahip oldukları hayatlarının farklı bir dönemini yaşıyorlar. Bu kitapta daha çok Blythe çiftinin çocuklarıyla tanışıyor ve onların maceralarını okuyoruz.
Açıkçası beklediğimden daha çok keyif aldım. Seriye daha başlamadan ileride bu kadar çocukların olacağından haberim vardı ama onları daha çok yan karakter diye düşünüyordum. Ön planda olmalarını beklemiyordum ve kitaba ilk başladığımda çok da ilgimi çekmeyeceğini düşünmüştüm. Kitabı okudukça fikrim değişti. Birbirinden farklı karakterlerde olan bu çocukların öykülerini dinlemek çok hoşuma gitti. Onlarla birlikte hem gülümsediğim anlar oldu, hem de ilk hayal kırıklıklarına şahitlik ederek zaman zaman üzüldüm. Kitabı okurken Anne'in çocukluğu geldi aklıma ve ilk kitaba gittim birden. Tekrardan çocuk bakış açısıyla bir şeyler okuyabilmek iyi hissettirdi. Çocukların her birini çok sevdim. Hepsi tam Anne ve Gilbert'ın çocukları hissini verdi. Bir favori seçmem gerekirse de bu Walter oldu. Fazla hassas kalbi olan çocuklara duyduğum sevgi her zaman daha ayrı sanırım.
Çocukların hikâyeleri çok keyifli olsa da Anne ve Gilbert'ın biraz daha geri planda kalmasına üzüldüm. Evliliklerinin 15. yılını tamamlarken aşkları hâlâ ilk günkü gibi taze olan bu çiftimizin anları birebir olarak daha çok anlatılmalıydı. Yine de bu beni kitaba karşı tatminsiz hissettirmedi. Bu hissettiğim hayal kırıklığı sonlara doğru mutlu bir hikayeyle güzel bir şekilde bağlandı.
Serinin geriye okunacak son iki kitabı kalmışken sürekli duygulanmamak elde değil. Birbirlerine karşı ne hissettiklerini anlamaları uzun süren Anne ve Gilbert'ın böyle güzel ve sıcacık bir yuva kurması içimi kıpır kıpır yapıyor. Yetimhanede kötü şartlarda büyüyen Anne'in sadece manevi olarak değil maddi olarak da rahatlığa kavuştuğunu görebilmek çok güzel. Kendi çektiği sıkıntıları çocukları çekmesin diye elinden geleni yapmaya devam ediyor. Ayrıca çocuklarıyla konuşmaları, tavırları kitap boyunca dikkatimi çekti. Yaşı ilerledikçe, hayatı değiştikçe özünün hep aynı kibar ve hayat dolu olarak kalması beni çok mutlu etti. Böyle güzel yetiştirilen çocukların hikâyelerinin devamını okumak istiyorum.
Yan karakterlere değinmeden de geçemeyeceğim. Avonlea karakterlerinin adı geçse de kendilerini ayrı özlüyorum. Yine de bazı karakterlere özel olarak değinilmesi güzel bir ayrıntıydı. Diana ile Anne'in dostluğu bol bol anıldı. Rilla'nın ismini Marilla'dan, Di'nin ismini Diana'dan alması hoşuma gitti. Ayrıca Susan karakterini de gerçekten sevdim. Umarım diğer kitaplarda daha çok Anne ve Gilbert okuyabiliriz çünkü gerçekten daha çok anılarına şahitlik etmek istiyorum.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.