Ahmet Ümit'in okuduğum ilk romanı. Açıkçası Ümit'i biraz tanıyabilmek adına okumayı istedim başta. Kaynakçasına bakıldığında da ciddi bir emek sarfedildiği malumunuz olacak bir eser. Genel anlatımı itibariyle gerçekten içinde yaşatan bir romandı. Zaman zaman sıkıldım fakat çoğu zaman bir sonraki mektupta ne anlatacak diye merak ettim. Kitabın konusu ve baş karakterinin yaşadıkları, duygularını anladıkça kendimi sorguladım aslında. Ben de rüzgarın önünde savrulacak mıyım ?
·
1 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
bugdaytarlasi
Gönderi Sahibi
Şehsuvar bir şeylerin peşinden giden fakat yapıp ettiklerini tenkit etmekten yoksun, kişiliği bu hengame içinde oturmayı bırakın soluklanmaya bile fırsat bulamamış, kararsızlık denizinde boyunu aşan mesafeleri heyecanla almış bir karakter. Evet, durumundan o da rahatsız fakat bunu nasıl çözeceğini bilmeyen, araştırmadan, düşünmeden, rüzgarda sürünün yolunda sürünen, alışık olduğumuz türden bir vatanseverlik vakası aslında "aşık" Şehsuvar.
Kitabı okumayı Ümit ile tanışmak, dilini kavramak açısından istemiştim. Bana hitap edip etmediği konusuna değinmemekle birlikte birtakım sayfa atlamalarıyla bile kitabın anlaşılabileceği kanısındayım.
ve okuduktan sonra... İnandıklarımı değil ama gitmek için can attığım yolu, yeteneklerimi, ben kimin gibi olacağım da kendimden ayrı ne yapabileceğimi sorguladım. Kaybolmaya müsait bir Şehsuvar Sami'ydim ben de aslında. Şansım ise yaşadığım yüzyılım, düşünebilme sürem. Yolumu aramaya başladım yani. (2017)
Şu an ise kaybolanlarla özenilenlerin olduğu o yolda hepsiyle birlikte mücadele ediyorum, bu sefer ise şansımın yüzyıl değil şüpheciliğim olduğunu düşünüyorum. Bireyselliğimi koruduğum ölçüde örgütlenerek neler başarılabileceğini gördüm. Rüzgara kapılmadan güçsüz yanlarımızı her kimsenin bir boşluğu doldurması yöntemiyle çözülebileceğini anladım.
Bu kitap değil kendimi sorguladığım derinlerde, yalnızca buldum kendimi içinde bir karakterde. (2020)