Kendime hep şunu söyledim: Kimsenin beni sevmek ya da yaptıklarımı onaylamak gibi bir zorunluluğu yok. İnsan bazen sadece kendine hesap vermeli. Başımı yastığa koyduğumda vicdanım rahatsa, içimde huzur varsa, başkasına anlatacak bir şeyim de yoktur. Çünkü ben kalbimi, niyetimi ve yaptıklarımı en iyi bilenim. Kendi doğrularımla yürümeye devam ederim, isteyen yoluma eşlik eder, istemeyen de kendi yolunu çizer. Hayat herkes için bir yolculuk ve herkes kendi yolunu bulmakta özgürdür. Ben, içimdeki sese kulak vererek yürüyorum; dileyen yanımda kalır, dileyen uzaklaşır. Neticede herkes, kendi hikayesinin başkahramanıdır.
Cuma Bozkurt