Türklüğün bir türlü kendini kurtaramadığı bir zaaf var ki, Osmanlı dahi onunla malûldur: Türkçeyi kendine dert edinerek ona ihtimâm göstermek.
Cihangir devletler kurup, dil bilinci ile kaygısı gelişmemiş, dilini bunca ihmâl etmiş ikinci bir millete tarihte rastgelmek zordur. Günümüzdeyse felâketin şâhikasındayız.