Çilem

@cilem84 · 1yıl
Üşüyorum / Yüreğime Papatyalar Ektim
Ne çok vedalar biriktirdi, bu yürek Sobası sönmüş bir evin, soğukluğu vuruyor tenime Üzerimi ne kadar örtersem örteyim, üşüyorum Oysa düşler biriktirmiştim çocuk gülücüklerimde Zaman suskunluk, zaman dilsiz bir yara Ruhum bedenimi terk ederken, titriyor sesim Yenildim ben, bir kelebeğin kanatlarındaki heyecana Ve inandım sorgusuzca Şimdi gökler ağlıyor, yağmurlar yağıyor üzerime Beni koruyacak bir şemsiyem bile yok ayrıca Yüreğim söyle! Hangi yağmur bulutu dindirir kederini Ben göğe anlatırım Güneş açılır tepelerden, ısıtır bedenini Ah kime inandıysan, çarpıp çıktı kapıları Söküp attı takvimlerden, yarınlarını Saçlarına aklar düştü, yorulmadın mı? Kefensiz gömdüler, toprak örttüler bıkmadın mı? Bu şehir, üzerime üzerime geliyor Toplasam pılımı, pırtımı kaçıp gitsem Baksana yüreğim, kim var yanında Herkesin bıçak yarası var sırtında Dağlar, tepeler devriliyor üzerime Denizler boğulmamı bekliyor Yalnızlığında kayboldum bu şehrin Ah kaçıp gitsem! Kimse bilmez, anlamaz gittiğimi Gözyaşlarımı topluyorum bulutlardan Uçurumlardan alıyorum bedenimi Kaç kere veda ettim gökyüzüne Her seferinde topladım cesedimi Üşüyorum! Yaşamak iliklerine kadar üşümek mi? Çilem Öztürk Karatepe Yüreğime Papatyalar Ektim Çilem
Şiir
·
125 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.