Okudum, bitirdim. Sayfa sayısı bir hayli az, dili hafif ama hikayesi bir hayli ağır.
Basit bir hikaye gözüyle bakarsanız çocuk kitabı gibi gelir size.Ama benzetmeleri anlamaya çalışırsanız; okurken insanın bir hayli vicdanını sızlatır.
Çevremizde tanık olduğumuz özbakım becerilerini yitiren insanlar da aynı değiller mi? Sırtında taşırken iyi, indirmek zorunda kaldığında bir yük, böcek vari görülmez mi? En çok sahiplenen ilk önce vazgeçmez mi onlardan? Yaşamlarında itilip kakılan bu zavallılar, yaşamları son bulduğunda toz kondurulmaz olmazlar mı?
Niye?
Çünkü kimse kendini kötü görmez! Göremez! Bu dakikadan itibaren - yitip gidenin ardından- kendini rahatlamak yani vicdan mastürbasyonuna başlamak gerekir. Yoksa çatlar ölür, Mazallah!
Gregor Samba metaforu, insan ahlakının karalık yüzü ...
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.