Kitap hakkında duyduğum yorumlarda, içeriğinden, distopikliğinden ve farklı olanı kabul ettirmesinden bahsediyorlar. Hatta bu kabul görüşün normalliğinden dolayı kitabı beğenmeyenler epey fazla. Fakat benim için eğlenceli ve okunur olan bir kitap olmasının yanında son sayfa çok hoşuma gitti. Evet Alan bizim için 'normal' olan pozitif bakışı yansıtsa da sonunda aslında onun aslında içten içe nasıl yıprandığını ve tüm bu pozitif , neşeli çocuğun nasıl ruhumuz duymadan savaştığı şeye yenildiğini anlatıyor. Yani işin aslı psikoloji her ne kadar çoğunlukla insanın kendini kapsıyor olsa da, bizi aşan durumlarda ki tutunma motivasyonumuzu etkileyen başkaları oluyor. Bu yüzdendir ki en sonunda (özellikle Bay Tuvache) ailenin hayata olan düşüncelerini değiştirdiğini fark edince elini bırakıp intihar ediyor. Tüm kitabın handikapını anlamak için son sayfanın , son paragrafı yetiyor. Jean Teuleİntihar Dükkânı