Şizofreninin Delirtici Hazzı!Alıntı
Uzun zaman üzerine harika bir kitap okumanın mutluluğu !
Vejetaryen Nobel Ödülüne layık görülmesi sebebiyle ilgimi çekmişti ancak elimde okunması gereken (sıradan dolayı) kitaplar olduğundan beklettiğim bir eserdi. Sayfa sayısı az olduğundan da bir haftasonuna denk getirdim. Ama 2025 yılı için (henüz başları da olsa) okuduğum en iyi eserdi.
Vejetaryen “Vejetaryan, Moğol Lekesi ve Alev Ağacı” başlıklı üç öyküden oluşuyor. İkinci öykü Moğol Lekesi’ne geçmeden hemen evvel Vejetaryan adlı öykünün tam zirve noktasında bitmesi ben de devamının olması isteğini oluştururken ‘Moğol Lekesi’nin aslında bağımsız gibi gözüken bir devam öyküsü olduğunu birkaç sayfa sonra anlamış oldum.
Okumamış ve bir inceleme okuyarak kitaba dair genel bir bilgiye sahip olmak isteyenler için çok da derinlere gitmek istemesem de bazı konulara değinmeden geçemeyeceğim.
Vejetaryan ile başlayan Yonğhe’nin hikayesi önceleri çok normal bir değişim gibi dururken (karakterimiz içine kapanık, sakin sessiz ve eşinin tabiriyle basit biri) sayfalar birbirini kovaladıkça bir şizofreniye doğru ilerlediğini çok sonraları farkediyoruz. Öyle ki nihayetinde anoreskiya ile mücadele eden (etmeyen) Yonğhe, önceleri sadece ve zinhar et yemeyen -basit- bir Vejetaryan. Ancak ara ara rüyalarından alıntı yapılarak sorunun basit bir beslenme değişikliği olmadığı okura fark ettiriliyor.
Moğol Lekesi adlı öykü de ise durum çok daha tuhaflaşıyor. Bir önceki öykü de adı geçen Yonghe’nin sanatçı eniştesi, Yonghe’nin hastalığının işine yarayacak bir fikir ile karşısına çıkıyor. Oysa eniştesinin içsel derdi; Yonghe’ye karşı hissettiği ve durduramadığı cinsel dürtüleri. Eniştenin cinsel arzularını rahatlattığı Yonğhe’nin ise Çiçek açtığı (!) bir gecenin sabahında Yonğhe’nin ablası eşi ve kardeşini aynı yatakta çırılçıplak ve tüm bedenleri çiçeklerle boyalı bir şekilde buluyor. Eşini ve kardeşini akıl hastanesine yatırtmak üzere görevlileri çağıran kadının yaşadığı travma ile öykü sona eriyor.
Alev Ağacı başlamış oluyor böylelikle. Bu öykü ise hem beklenen sonun hem de daha güçlü görünen kardeşin bile aynı ailede yaşadıkları çocukluk dönenmelerinin etkilerinden muzdarip oluşunu gözler önüne seriyor.
Han Kang olağanüstü bir hayal gücüne sahip olmakla birlikte, bence her yazarın kendi hayatından izler taşıdığına inandığım bu edebiyat dünyasında kim bilir neleri yaşamış ya da nelere şahit olmuş…
Sıradan bir ailenin içerisindeki ayrık otun(!) aynı aileyi ve kendini sürüklediği bu amansız yaşamda, sebep sonuç ilişkilerinin okura yavaşça enjekte edilmesi, şizofreniden muzdarip Yonğhe’nin neredeyse hiç konuşmadan okura dünyalar kadar duyguyu öğretmesi, boşanmaların ayrılıkların, karşılıklı rızaya dayalı gibi gözüken ama aslında bir tecavüzü andıran seksin içinde can çekişen bir kadının çiçek açtığına inanarak ağaca evrilmesi…
Enfes…
Hamiş: Uzun bir süre et görmek istemeyebilirsiniz!
Vejetaryen Nobel Ödülüne layık görülmesi sebebiyle ilgimi çekmişti ancak elimde okunması gereken (sıradan dolayı) kitaplar olduğundan beklettiğim bir eserdi. Sayfa sayısı az olduğundan da bir haftasonuna denk getirdim. Ama 2025 yılı için (henüz başları da olsa) okuduğum en iyi eserdi.
Vejetaryen “Vejetaryan, Moğol Lekesi ve Alev Ağacı” başlıklı üç öyküden oluşuyor. İkinci öykü Moğol Lekesi’ne geçmeden hemen evvel Vejetaryan adlı öykünün tam zirve noktasında bitmesi ben de devamının olması isteğini oluştururken ‘Moğol Lekesi’nin aslında bağımsız gibi gözüken bir devam öyküsü olduğunu birkaç sayfa sonra anlamış oldum.
Okumamış ve bir inceleme okuyarak kitaba dair genel bir bilgiye sahip olmak isteyenler için çok da derinlere gitmek istemesem de bazı konulara değinmeden geçemeyeceğim.
Vejetaryan ile başlayan Yonğhe’nin hikayesi önceleri çok normal bir değişim gibi dururken (karakterimiz içine kapanık, sakin sessiz ve eşinin tabiriyle basit biri) sayfalar birbirini kovaladıkça bir şizofreniye doğru ilerlediğini çok sonraları farkediyoruz. Öyle ki nihayetinde anoreskiya ile mücadele eden (etmeyen) Yonğhe, önceleri sadece ve zinhar et yemeyen -basit- bir Vejetaryan. Ancak ara ara rüyalarından alıntı yapılarak sorunun basit bir beslenme değişikliği olmadığı okura fark ettiriliyor.
Moğol Lekesi adlı öykü de ise durum çok daha tuhaflaşıyor. Bir önceki öykü de adı geçen Yonghe’nin sanatçı eniştesi, Yonghe’nin hastalığının işine yarayacak bir fikir ile karşısına çıkıyor. Oysa eniştesinin içsel derdi; Yonghe’ye karşı hissettiği ve durduramadığı cinsel dürtüleri. Eniştenin cinsel arzularını rahatlattığı Yonğhe’nin ise Çiçek açtığı (!) bir gecenin sabahında Yonğhe’nin ablası eşi ve kardeşini aynı yatakta çırılçıplak ve tüm bedenleri çiçeklerle boyalı bir şekilde buluyor. Eşini ve kardeşini akıl hastanesine yatırtmak üzere görevlileri çağıran kadının yaşadığı travma ile öykü sona eriyor.
Alev Ağacı başlamış oluyor böylelikle. Bu öykü ise hem beklenen sonun hem de daha güçlü görünen kardeşin bile aynı ailede yaşadıkları çocukluk dönenmelerinin etkilerinden muzdarip oluşunu gözler önüne seriyor.
Han Kang olağanüstü bir hayal gücüne sahip olmakla birlikte, bence her yazarın kendi hayatından izler taşıdığına inandığım bu edebiyat dünyasında kim bilir neleri yaşamış ya da nelere şahit olmuş…
Sıradan bir ailenin içerisindeki ayrık otun(!) aynı aileyi ve kendini sürüklediği bu amansız yaşamda, sebep sonuç ilişkilerinin okura yavaşça enjekte edilmesi, şizofreniden muzdarip Yonğhe’nin neredeyse hiç konuşmadan okura dünyalar kadar duyguyu öğretmesi, boşanmaların ayrılıkların, karşılıklı rızaya dayalı gibi gözüken ama aslında bir tecavüzü andıran seksin içinde can çekişen bir kadının çiçek açtığına inanarak ağaca evrilmesi…
Enfes…
Hamiş: Uzun bir süre et görmek istemeyebilirsiniz!·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.