Öleceğiniz günü bilseydiniz, siz ne yapardınız?İnceleme
Fransız yazar Victor Hugo'nun kendisi gibi ölümsüz bir eseri daha. Victor Hugo'nun gerek romanları, gerekse şiirlerini severek okuyorum. Onun da eserlerini, en sevdiğim yazar Dostoyevski gibi eserin içinde yaşıyormuş gibi okuyorum.
Eser 19. Yüzyıl Fransa'sının hukuk cezası işleyişini çok gerçekçi bir şekilde kaleme almıştır.
Şu hayatta insanın başına gelebilecek son ve en kötü şey ölmekse şayet, ondan daha kötüsü ne zaman öleceğini bilmektir bana göre. Hele ki bu ölüm bir idamsa ve giyotin gibi korkunç bir aletle halkın gözü önünde bir gösteri niteliğinde yapılıyorsa. Öyle bir günü bekleyip her gün ölmektense insan tek seferde ölmek istiyor ama bu infaz işleyişinde o güne kadar ölmek de yasak. Mahkumların kendine zarar vermemesi için esir edildikleri yer, her türlü ölümcül aletlerden arındırılmış, mahkum hasta olsa da iyileştirilmiştir. İdam cezasının verdiği psikolojik şiddeti teselli edecek hiçbir şey yoktur. Böyle bir durumda insanın sığınacağı, tutunacağı bir tek inancı kalıyor geriye.
Eser beni Dostoyevski'nin "Budala" ve "Ölüler Evinden Anılar" eserine götürdü.
İncelemeyi yazarın Sefiller kitabında yaşam ve ölümü kısacık bir cümlede özetlemesiyle bitirmek istiyorum.
"Ölmek bir şey değil, yaşamamak korkunç..."
İyi okumalar.
·
1.011 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İyi bir ölüm iyice bir yaşamak ardından gelir.
İyi yaşamamış biri ölümü hep korkuyla bekler.👍👍
