Sonunda ana karaktere mektup yazılan bir kitap okudunuz mu? Ahmet Hamdi Tanpınar bizi şaşırtmadan edemiyor. Olay örgüsü içine girdim sanıyorsunuz. Bir bakıyorsunuz ki; olaydan bir karakter tanıtılmaya başlanmış. Siz hiç itiraz etmeden üstelik büyük de bir merakla karakterin hayatına dalmış sayfalarca okuyorsunuz. Sonra diyorsunuz ki buraya biz nerden geldik? Fakat bunların hiçbiri sizi rahatsız etmiyor. Medeniyetimizi, bizi biz yapan, müslümanlığımızın da medeniyetimizden gayrı olmadığını çok latif ifade eden bir eser. "Sen Ahmed-ü Mahmud-u Muhammedsin Efendim/ Hak'tan bize Sultan-ı müeyyedsin Efendim" mısralarındaki Efendim'in manasını hissedebilmek için evvela Türkçe konuşmak, bizim Türkçemizin içine dahil olmak gerektiğini ifade ediyor. Bazen Behçet'in babasına kızarken bir yandan Behçet'i şöyle bir sarsıp görsene şu önündeki hazineyi diyesiniz geliyor. Oysa hepimizde Behçet tarafı yok mudur? Behçetliğimiz tutar da ömürlük fırsatları meyus bir kadere çeviriveririz. İsmail Molla'ya oğlun senin hayallerini gerçekleştirmek zorunda değil,ne olur biraz şefkat göstersen demek isteriz çekinerek de olsa. Ahh Atiye narin kelebek, aşkının da aşığının da menfurca engellendiği yine de kocasının hayatına dahil olmak için ılık tebessümünü esirgemeyen çilekeş kadın. Erken gittin diye içten içe sevinmedim de değil. Sabri hoca nın "bilemezsun nasıl da ümitsizluk içindeyuz" siteminin hâlâ geçerliliğini koruyan yakıcı hali içimizi deliyor. Romandaki her bir karakterle bir analize götürüyor bizi Tanpınar. Ve bu biziz diyor. Evet toplum budur efendiler. Biz hiçbirimiz de bunlardan gayrı değiliz. Hayat neden senin etrafında dönsün ki diye ana karakter Behçet'e kızarken aslında bize kızar. Neden hayat senin etrafında dönüyor sanıyorsun? Etrafından bigane misin?
·
62 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.