Kitaba başladığımda daha böyle teorik olarak ertelemeden, nedenlerinden bahsedeceğini düşünmüştüm ama sonrasında Oğuz Atay’ın “Kötü resim atarım korkusuyla hiç resim asmadım kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım” sözüyle beni aldı götürdü. Devamında Nihan Kaya’nın otizmli olduğunu öğrendim.Mükemmeliyetçi bir kişiliği de var.Muhtemelen otizmin Asperger sendromu, bununla daha da derinlemesine bir yolculuğa çıktım ve beni içine çekti.
Kelimelerin kökenine inerek farklı noktalara değinmesi edebiyatla psikolojiyi harmanlaması ayrıca beni çeken noktalardan biri.
Kitabın ilk bölümünü bi kerede bitirdim ve çok altı çizili cümlem ve notlarım oldu. Buralarda yazarla adeta sohbet ettim ve bazı yerlerde tartıştım. Bazı cümleleri beni durup düşündürdü sanki şiir okuyor gibiydim.
Son olarak “Kötü resmi de sevebiliriz. Kötü bir resmi sevme hakkımızı içimizde duyabilirsek onu asma korkumuz da olmaz.” cümlesine değinmek istiyorum. Biz hep kötü resim çize çize bir gün güzel resim çizebileceğimizi düşündük. Oysaki kötü resmi de sevebiliriz.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.