Gözümün gördüğü en iyi kitapdı sanırım.Avuclarımda göz yaşlarımı hissedene kadar okudum.Küçük bir çoçuktan,büyük yıllar çalınmışdı.Başka bir çoçukdan ise babasını.Amir Kaliforniyaya gelene kadar sadece kibrini ve Baba”nın sevgisini kazanmışdı.Kabile dönmekse ona tüm ailesini kazandırdı.Ellerimin terlediği bir heyacanla yazmak bile yeniden kitab aşkını uyandırdı bende.Hasan iyi,sadık,ahlaklı dostdu,hatta Kardeşdi.Amir Baba’nın kalbinde yer edinmek için kendini bile satardı.Baba öz sözlerinin aksine çok günah işledi.Hasanı Aliyle gitdiğinde dur diyemedi.Bu korkaklık diğildi.Alinin namusu,Baba’nın günahıydı.Baba ne olursa olsun Hasanı bula bilirdi.Lakin o Hasanı doğdu gün unutmuşdu.Doğrusunu demek gerekirse,doğum günlerinde hediyye almakla babalık yapılmaz.Yıkıldığın zaman Senin için yüreği burkuk bir halde Sana koşan baban yoksa yaşamadın say bu dünyayı.Talibanın soykırım siasetini ince nakışla dikmişler kitapa.Çoçukların ellerinde kalem yerine çınkırak oynadığı için ölmüşdü çoçukluk Afganistanda.Gülmek bile iyi gelmiyordu artık bebekler için.Amir kardeşini koruyamamışdı,amma Yeğenini kalbinde saklayıb getirmişdi Amerikaya.Ölümün saf hali bile bu kitapda aklınızı karıştırıcak.Günahlar insanı tövbeye götürür.Tövbe ise Cennete.Amir insan olmayı Cennetden bir parça olduğunu Sohrabı gördüğü gün anladı.Baba’ çokmu acı çekdi ölürken o yüzdenmi son defa istemedi sakinleşdiriciyi.Yoksa Hasanın yarasımı deşmişdi kalbini.Baba’nın yaptığı her şey onun suçu diğildi,amma Hasanın çoçuklunu çalmak onun günahıydı. Babaların günahlarını çoçuklarmı çeker? Mutlu sonlar hayat kurtardıkdan sonra gelir.Amir bir umudla tüm ailesini kurtardı