İçsel yargıcın sesinin köklerine inmek kolaydır:
Bu, bir vakitler etrafımızda olan insanların seslerinin içselleştirilmesidir. Zaaflarımıza hoşgörüyle gülüp geçen ve bize sevimli isimler takan, nazik ve iyi yürekli bir hasta bakıcının ya da yılgın ve kızgın bir ebeveynin sesini, bizi bastırmaya niyetli bir ağabey ya da ablanın göz korkutan tehditlerini, okul bahçesindeki zorbanın laflarını ya da memnun etmesi imkânsız gibi görünen bir öğretmenin sesini içselleştirmişizdir. Bu sesleri İçimize katarız çünkü bize geçmişteki kritik bazı anlarda epey baskın ve karşı konulamaz görünmüşlerdir. Otorite figürleri, iyisiyle kötüsüyle mesajlarını kafamıza kazıyana dek tekrarlamışlardır.
Bilmiyorum ne manası var mı
(Böylesi kalpten üzülmenin)
Ben bildiğimden değil, bilmediğimi bildiğimden bilgeyim. -Sokrates
Gün içinde birçok defa başkalarına karşı kıskançlık hissetmek, performansımız yahut işimizin herhangi bir şekilde eleştirilmesinden üzüntü duymak ve bu yüzden intiharı ya da kaçmayı düşünecek kadar vehme kapılmak normaldir.
.
·
78 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.