Kitabı okurken dikkat edilecek nokta yok. Herhangi bir öykü kitabı gibi sonuna kadar okudum. Hiçbir sayfası beni düşünceye sevketmedi. Sadece hayalimde canlandı ve olayların içindeydim. Kitabı okumayı bitirdim. Biraz müzik dinledim, hayatı gözden geçirdim. Olayların hayata yabancı olmadığı, hatta yazarın dönüşmüşünün yerine kendi dönüşmüşümü koyduğum zaman bir şeylerin farkına vardım. Evet, dedim; aynen de böyle, insanlar bazen bu şekilde davranıyor. Kitapta unutamadığım cümleler ise son sayfalarda kız kardeşin sözleriydi. Kız kardeş haklı dediğinde bir yöne, haksız dediğinde başka bir yöne çıkıyorsun. Belki de kitabı kendi bencilliğimde değil de empati kurarak değerlendirmek yapacağım en yararlı hareket olacak. Çünkü empati kurarak düşününce yetmiş sayfa birden yediyüz sayfa oluveriyor.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.