"..belki de yedinci gün hala sürüyor çünkü masumların, acı çekenlerin çığlıkları ulaşmıyor sana ve artık her şey güzel değil."
Livaneli'nin daha önce okuduğum romanlarından referansla konusunu bile bilmeden başladığım bu kitaba hayran kaldım. Konu netleştikçe, ilk başta kitabın ismiyle hikaye arasında bir bağ kuramamıştım ama hem ana karakter gazeteci İbrahim'in hem de biz okuyanın huzurunun kaçmasıyla kitabın adlandırılmasının manası anlaşılmış oldu.
Kitap; İbrahim'in, çocukluk arkadaşı Hüseyin ve onun sevgilisi Meleknaz'ın yaşadıklarının izini sürerek kendine, memleketine, insanlara yakınlaşmasını Ezidilerin Işid tarafından uğratıldığı zulüm temasıyla işliyor.
Livaneli'nin topluma, insanların ikiyüzlülüğüne, devletlerin politikalarına, dinlere ve tanrıya kadar varan sitemlerine "insan" gözünden bakarak hak vermemek mümkün değil. Her ne kadar kurgu da olsa dünyada böyle dramların gerçekten de yaşandığını, insanlara reva görülen türlü vahşetlerin sürdüğünü bilmek huzurumuzu kaçırıyor.
Hüseyin'in ölmeden önce "ben bir insandım" diyerek sayıklaması gibi hepimize herşeyden önce insan olduğumuzu hatırlatıyor.
·
158 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.