Dostoyevski'nin ilk kitabı olan İnsancıklar bazı yerlerde beni buhrana sürüklese de sonunda iyi ki okumuşum dediğim kitaplardan biri oldu. Öncelikle yazarın bulunduğu coğrafya ve zamanının niteliklerini çok ince bir detayla betimlediğini söylemem gerek. Okurken adeta bir film izliyormuş gibi hissettim. Kitap, karşılıklı mektuplaşan ve yeri gelince dost yeri gelince de aşıklar olan Makar ve Varvara arasındaki kısa kısa mektuplar dizisinden oluşuyor. Olaylar duygusal ve drama ağırlıklı ilerlerken bir yandan da bu karakterlerin iç dünyalarını ve geçmişlerini ele alıyor. "Kader"in de başrolde olduğu bu kitap, okurken beni yer yer "Bu kadarı da olmaz canım!" dedirtecek düzeye getirse de dönemin yoksul ve zengin farkını anlamama daha çok olanak sağladı. Açıkçası yazarın bu dramatik üslubu bir yandan suçlu bir zevk de uyandırıyor içimde. Benim de bir Varvara'm olmasın mı diye düşündüm epey kitabı okurken. Olsun, olsun da günümü anlatayım bağıra çağıra. Yeri gelsin o beni, yeri gelsin ben onu azarlayayım. Ama sonunda hep "Daima senin Makar'ın" diye bitirebileyim. Kitabın etkisiyle fazla drama yaptım ama eminim ki bundan sonra daha çok Dostoyevski okuyacağım, özellikle bağırmak istediğimde.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.